احساسم دقیقاً شبیه نشستن پشت درِ اتاق عمله.

حقیقتا دیگه نمیدونم به چه طریق باید حواس خودمو پرت کنم.

-بابا احساس بدی دارم. +بیا بریم مزرعه توت فرنگی خودمون توت فرنگی بچینیم. -)))))))))))))))))))))))))

تو گرما☀🍧.

مجدد ^^ 🧡

واقعا حوصلمون سر نمیره تو ایران..

عکسایی که از ماه گرفتم>

جنگ، جنگ است دیگر، چه می‌شود گفت؟ بوی باروت می‌دهد و آهن سرد، همین. تهش که نگاه می‌کنی، می‌بینی هیچ چیز سر جای خودش نیست، همه چیز گندیده. علاقه‌ام به وطن، نه از آن عاشقی‌های لوس و سانتی‌مانتال، نه. یک جور جنون است، یک جور اجبار. می‌دانم دستم خالی‌ست، پوچ. هیچ ندارم که تقدیم کنم به این خاک اما باز هم انگار یک نیرویی هست که وادارم می‌کند حتی با همین دست‌های خالی، همین مشت‌های خالی، گل بیافشانم . لابد فکر می‌کنم شاید، فقط شاید، از این خاکِ غم‌زده، چیزی سبز شود. یک چیزی شبیه امید.