قشنگترین و عمیقترین نصیحتی که شنیدم از زبان کارل گوستاو یونگ بود که میگفت:
خودت را بساز تا آدم امنی شوی،
برای روزهایی که نمیشود به کسی پناه برد.
جادوی ِآبی.
بهترین شب عمرم 😭 هربار تو انتخاب رفیقام مطمعن تر میشمم.
چندماه دیگه اسباب کشی کنیم از اینجا بریم من چجوری این دوریو باید تحمل کنم؟ دلم میخواد بابتش تا ابد گریه کنم تا ابد
همین تلاشهای کوچیکم برای زندگی واسم دلگرم کنندهست؛ شاید کم و ناچیز باشه، ولی انگار تنها سند زنده بودنمه، تنها چیزی که بهم ثابت میکنه هنوز میتونم، هرچند خسته و آهسته.