بالاخره پرواز کردن رو یاد گرفتم، اولش خیلی افتادم، تا بالهامو باز میکردم میافتادم زمینو زخمی میشدم. فکر نکنی کم آوردم، نه! هربار با زور نداشتهام پا شدم، هی خودمو تکون دادم، دوباره با زخمای دورِ بالهام تلاش کردم، کسی نبود بالامو ببوسه، کسی نبود بهم یاد بده چجوری اوج بگیرم، من خودم تنهایی یاد گرفتم. پس عیب نداره اگه تنهایی. عیب نداره اگه زخمی شدیو کسی نیست که درمانت کنه. تو بهترین پرستار برای خودتی، بهترین همراه برای خودتی. یادت باشه اگه هیچکس تورو نفهمه، من میفهممت. باشه؟