بچه‌ها این بستنی چیه. معجزه میکنه.

آلبالو چیدم.

وقتی که داشتم توی ورقه‌های یادگاری کلاس هفتم/هشتمم‌ می‌گشتم، یه داستانِ کوتاه دیدم. مال زمانی بود که دبیر هنر گفته بود داستان انگیزشی بیارید. با خط عجیبم نوشته بودم:« اینجا » شاید بهتره زمین بذارم این لیوان لعنتی رو.

"بعضی وقتا باید دور خودت دیوار بکشی که ببینی کی برای دیدنت دیوار رو خراب میکنه."

دلم میخواد، میتونستم آهنگ بنویسم.

I can't move the mountains I can't make the flowers bloom I can't take another night up in my room Waiting on a miracle I can't heal what's broken Can't control the rain or the hurricane Can't keep down the unspoken invisible pain Always waiting on a miracle, a miracle

چیزی که دارم تلاش میکنم بگم اینه که از دیوان شعری که هیچوقت روی طاقچه نبود و اولین ستاره شب‌های تاریک و غروب‌های بعد خورشید ممنونم؛ فکر کنم.

اگرچه هیچکس اینطوری منظورمو نمیفهمه. اما همینجوری خوبه.