-بچه‌ها کسی بطری آبی جاگذاشته؟ +مال کِی؟ -جلسه قبل +خب هیچی، اگه میگفتی از یک سال قبله مال من بود.

بعد میگن چرا اینقدر ازش خوشت میاد، خب ببینیدش، اه، اه

با اون گرمکن‌های مسخرش. اه.

~

من نمیتونم مثل قبل از Gigi لذت ببرم چون حالا فهمیدم زنه. اه. اه.

سه گام زدن باید غریزی باشه، یعنی وقتی بهت میگن سه گام بزن تو باید قدم اول رو برداری و بعد بدنت خود به خود حرکت کنه؛ نباید قدم اول رو برداری و بعد هزارسال فکر کنی که بعد از اون چیکار کنی.

(اما اسپک زدن نباید اینطوری باشه؟)

تاحالا حسش کردی؟ وقتی توپ توی هوا می‌چرخه، اون بالای بالای سرت و نورهای سالن انگار براش نقش نورافکن رو ایفا میکنن. زمان متوقف میشه، با اینکه میدونی همه نگاه‌ها به توئه و منتظرن امتیاز بگیری. اما توی اون لحظه اون فشارها رو حس نمیکنی، چون صدایی رو نمیشنوی، تمام تمرکزت روی توپه. و بعد تو کتفت رو میکشی و وقتی که کف دستت روی توپ قرار میگیره، صدای بلندی که ایجاد می‌کنه(واقعا امیدوارم بکنه، خب منظورم اینه که امروز که اینطوری شد اما اگه دفعه بعد نشه چی) طلسم توقف زمان رو میشکنه و بازی دوباره جریان پیدا می‌کنه. حتی اگه بهترین و اصولی‌ترین اسپک دنیا نباشه هم حس خوبی میده.

و این، تنها دلیلیه که با اینکه احتمالا سرنوشتم لیبرو بودنه دلم نمیخواد بهش تن بدم.

والیبال خیلی خوب و سرحال‌کننده‌ست، فقط بعضی وقتا این موضوع رو یادم میره.