میفهمی یعنی چی؟ یعنی دیگه نمیتونم از خودم دربرابر خودم دفاع کنم. این یعنی عمق فاجعه. نمیفهمم وقتی فکر میکنم، واقعیات از کجا شروع میشن و توهمات از کجا تموم. غول کمالگرایی داره منو درسته میبلعه و دربرابرش کاملا ناتوانم، جوری که حتی نمیتونم کمک بخوام. دارم زیادی به خودم سخت میگیرم؟ بخش بزرگی از من میگه نه. همه اینا عادیه. عادیه دیگه؟

چقدر راحت تبدیل به آدمایی میشم که ازشون بدم میاد