"از اصفهان رفتم، ولی اصفهان از من نرفته."

تئاتر حاجی فیروزها امسال دیرتر میرسند: ترکیب شاهکاری از فضاسازی (حموم شاه)، جنگی که گذشت، عشق به اصفهان، ساز، بازیگری خوب و نورپردازی. وقتی بازیگرا دور حوض میچرخیدن حس می‌کردید آزادن و واقعا انسانی بنظر میومدن. داستان ابهامی داشت که مخاطب رو دنبال خودش میکشوند. و ممکنه گفته بشه داستان ضعیف بود، اما من اینطور فکر نمیکنم چون کاراکترها تئاتر رو به دوش میکشیدن، نه خط داستانی.

خاک اینجا، بوی آب میده؛ میفهمید؟