‌از تبعات حذف رانت ادعایی : قیمت محصولات شوینده بیش از ۵۰ درصد افزایش یافت. متاسفانه پیش‌بینی‌ها در خصوص موج تورمی در حال تحقق است. کانال دکتر حسین صمصامی در ایتا eitaa.com/dr_hsamsami

بحران ارزی یا بحران حاکمیت/ چرا ملی‌سازی ارز یک ضرورت استراتژیک است؟ در پسِ روایت تکرارشونده‌ای که افزایش نرخ ارز کالاهای اساسی از ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومان به حوالی ۱۱۳ هزار تومان را با جمله ساده‌سازِ «دولت ارز نداشت» توضیح می‌دهد، یک مسأله به‌مراتب عمیق‌تر و خطرناک‌تر نهفته است: بحران حاکمیت پولی و واگذاری عملی یکی از بنیادی‌ترین ابزارهای قدرت دولت به گروهی محدود از ذی‌نفعان اقتصادی. گفته می‌شود «دولت ارز نداشت». این گزاره در ظاهر فنی، در باطن سیاسی است. معنای دقیق آن چنین است: نظام اقتصادی کشور به‌طور نهادی به دو قلمرو ارزی تقسیم شده است؛ ارز حاصل از صادرات نفتی که «دولتی» تلقی می‌شود و ارز حاصل از صادرات غیرنفتی که عملاً از حوزه حاکمیت دولت خارج شده است. در این چارچوب، صادرکننده غیرنفتی مجاز است ارز خود را در بازاری با منطق سود حداکثری قیمت‌گذاری کند و نرخ را تا هر سطحی که توازن قدرت به او اجازه می‌دهد بالا ببرد. دولت، زمانی که به هر دلیل در درآمدهای نفتی دچار نوسان یا محدودیت می‌شود، ناچار است برای تأمین کالاهای اساسی مردم، همان ارز را با نرخ تحمیل‌شده از سوی صادرکنندگان خریداری کند. نتیجه روشن است: دولت به‌جای تنظیم‌گر بازار ارز، به دنباله‌رو آن بدل می‌شود. اما مسأله اصلی دقیقاً همین‌جاست؛ یک گام جلوتر یا عقب‌تر. پرسش بنیادین این نیست که چرا دولت ارز نداشت، بلکه این است که چرا اساساً منابع ارزی کشور به «دولتی» و «غیردولتی» تفکیک شده‌اند؟ چرا یک دارایی حاکمیتی و استراتژیک، چندنرخی و چندصاحب شده است؟ چرا صادرکنندگان غیرنفتی اجازه یافته‌اند نرخ ارز را تا سطوحی نزدیک به ۱۳۰ هزار تومان بالا ببرند و سپس دولت را وادار کنند که برای جلوگیری از فروپاشی زنجیره تأمین کالاهای اساسی، نرخ ارز نفتی را به آن نزدیک کند؟ در چنین ساختاری، حاکم واقعی اقتصاد ملی کیست؟ دولت منتخب و مسئول در برابر مردم، یا اقلیتی از صادرکنندگان که بدون هیچ مسئولیت اجتماعی، ارزش پول ملی را تعیین می‌کنند؟ در این نقطه، بحث «ملی‌سازی ارز» که اخیرا در همایش «عدالت، معیشت، ایران» مطرح کردم، معنا و وزن واقعی خود را آشکار می‌کند. ملی‌سازی ارز نه یک شعار احساسی است و نه یک بازگشت نوستالژیک به اقتصاد دولتی؛ بلکه بازسازی حاکمیت پولی دولت است. ارز، به‌مثابه حاصل کار و منابع یک ملت، جزو انفال و منابع عمومی کشور است. در این منطق، ارز نفتی و غیرنفتی، دولتی و غیردولتی، معنا ندارد. تمام ارز حاصل از صادرات، صرف‌نظر از منشأ آن، باید در یک سازوکار واحد، شفاف و قابل رهگیری، در اختیار دولت قرار گیرد. دولت نیز موظف است ضمن تعیین نرخ مناسب برای آن، از طریق فرآیندهای روشن، رقابتی و مبتنی بر اولویت‌های ملی، این ارز را به نیازهای اساسی کشور تخصیص دهد؛ نیازهایی که تولید، معیشت مردم و امنیت اقتصادی در رأس آن‌ها قرار دارد، نه حداکثرسازی سود گروه‌های خاص. افزایش نرخ ارز، در معنای واقعی کلمه، چیزی جز کاهش ارزش دارایی مشترک ۹۰ میلیون ایرانی نیست. پول ملی، مهم‌ترین قرارداد اجتماعی میان دولت و ملت است. کارگری که در پایان ماه حقوق خود را به ریال دریافت می‌کند، به این قرارداد اعتماد کرده است؛ اعتمادی که بر پایه تعهد دولت به حفظ ارزش پول شکل گرفته است. دولت نمی‌تواند و حق ندارد تعیین ارزش این پول را به منطق سود صادرکنندگان بسپارد و سپس خود، درمانده و منفعل، به دنبال آن‌ها بدود و نرخ ارز نفتی را بالا ببرد تا شکاف ایجادشده را پر کند. ادامه این مسیر به معنای تثبیت یک الیگارشی ارزی است؛ ساختاری که در آن، قدرت اقتصادی به‌تدریج جایگزین قدرت سیاسی می‌شود و دولت، به‌جای «حاکم»، به «کارگزار» منافع اقلیت بدل می‌گردد. اگر قرار است دولت همچنان دولت بماند، چاره‌ای جز بازپس‌گیری حاکمیت بر ارز ندارد. ملی‌سازی ارز، نه یک انتخاب ایدئولوژیک، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای حفظ دولت، صیانت از پول ملی و بازگرداندن عدالت به مناسبات اقتصادی کشور. @syjebraily

درباره کتاب عدالت به مثابه امکان به قلم سید یاسر جبرائیلی 🎥علیرضا آقاباباگلی (دکتری جامعه شناسی سیاسی) 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

🎥 یاسر جبرائیلی: اعتراض برای ساختن است نه ویران کردن 🔹ما مانند دیگران معترض هستیم. 🔹عده‌ای تلاش می‌کنند این اغتشاشات را صرفا به دشمن حواله دهند، اما به گفته رهبر معظم انقلاب این نیست که «ما مشکلی نداریم فقط دشمن خارجی مشکل ایجاد می‌کند. 🔹اگر مشکل داخلی نداشتیم این شبکه‌ها و آمریکا نمی‌توانستند اثرگذار باشند. isna.ir/xdVTpJ @isnamediaa

🔴لطفا در این‌نظرسنجی شرکت کنید و نظر خود را ثبت نمایید. 🔹آیا از اقدام دولت برای پرداخت کالابرگ یک میلیون تومانی به هر نفر در ازای افزایش نرخ ارز ترجیحی از ۲۸۵۰۰ تومان به ۱۱۳۰۰۰ تومان رضایت دارید؟ بلی خیر شرکت در نظرسنجی از طریق لینک زیر https://EitaaBot.ir/poll/wlh7 https://EitaaBot.ir/poll/wlh7 زمان این نظرسنجی محدود میباشد 📌 #خبر_فوری_سراسری به بزرگترین کانال ایتا بپیوندید👇 https://eitaa.com/joinchat/3170697458C824a7b68ca

مستند "بچه‌های شیکاگو: از سانتیاگو تا تهران" فقط یک مستند نیست؛ روایتی دقیق از یک پروژه و افشای پشت‌پرده‌ی مهندسی فقر در لباس علم و نسخه‌های اقتصادیست... ‌چرا راکفلرها دانشگاه شیکاگو را بنا کردند؟ این مستند، پشت پرده‌ها را برای شما نمایان می‌کند... #تیزر 📺 لینک مشاهده مستند از آپارات: 🔗 https://www.aparat.com/v/kyl40cq مرکز مطالعات پیشرفت عماد 👇 https://eitaa.com/emaadcenter

مستند «بچه‌های شیکاگو؛ از سانتیاگو تا تهران» که ۷ ماه پیش منتشر شد، هشداری برای پیشگیری از فاجعه دیماه بود. نقش رژیم ایالات متحده در فاجعه دیماه خونین ۱۴۰۴ صرفا به مدیریت میدان خلاصه نمی‌شود؛ آمریکا پشت میزهای مدیریتی کشور نیز حضور داشت؛ و دارد... @syjebraily

سفر دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی به قزوین به مناسبت دهه فجر انقلاب اسلامی دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی به قزوین سفر می‌کند. دکتر جبرائیلی شنبه ۱۸ بهمن‌ماه ساعت ۱۸ در مسجد ولایت قزوین سخنرانی خواهد کرد. 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

قانون پایستگی قدرت در فیزیک، «قانون پایستگی انرژی» می‌گوید انرژی نه خلق می‌شود و نه نابود؛ تنها از شکلی به شکل دیگر و از ظرفی به ظرف دیگر منتقل می‌شود. این قانون، صرفاً گزاره‌ای تجربی درباره طبیعت نیست؛ تمثیلی است ژرف برای فهم سیاست. اگر سیاست را نه میدان اخلاق‌گرایی‌های ساده‌لوحانه، بلکه عرصه توزیع و گردش قدرت بدانیم، به قانونی هم‌سنگ می‌رسیم: قانون پایستگی قدرت. قدرت نیز نه خلق می‌شود و نه نابود. هیچ جامعه‌ای لحظه‌ای بدون قدرت زیست نمی‌کند. آنچه تغییر می‌کند، «جایگاه استقرار قدرت» است، نه اصل وجود آن. از همین‌رو، سخن گفتن از «تضعیف قدرت» بدون پرسش از «منتقل شدن آن به کجا»، خطای بنیادین تحلیل سیاسی است. قدرت، خلأ را برنمی‌تابد. هر جا نهادی عقب می‌نشیند، نهادی دیگر پیش می‌آید؛ هر جا دولت فرو می‌ریزد، شبکه‌ای غیرپاسخگو قد علم می‌کند. دولت، در معنای دقیق کلمه، نه صرفاً یک دستگاه اداری، بلکه «ظرف عمومی قدرت» است؛ ظرفی که باید قدرت را به نام «منافع عمومی» متمرکز، مهار و قابل پاسخگویی کند. وقتی این ظرف ترک برمی‌دارد، قدرت از جامعه خارج نمی‌شود؛ بلکه از مدار عمومی به مدار خصوصی لغزش می‌کند. این همان لحظه‌ای است که الیگارشی متولد می‌شود. الیگارشی، پیامد طبیعی ضعف دولت است، نه انحرافی اتفاقی. در جامعه‌ای که دولت از اعمال اقتدار در تنظیم بازار، کنترل پول، توزیع منابع و اعمال قانون ناتوان می‌شود، قدرت به دست کسانی می‌افتد که دسترسی انحصاری به سرمایه، اطلاعات، شبکه‌ها و رانت‌ها دارند. این انتقال، خاموش و بی‌سر و صدا رخ می‌دهد، اما آثارش ویرانگر است: سیاست‌زدایی از دولت و خصوصی‌سازی قدرت. در چنین وضعی، دولت ظاهراً «کوچک» می‌شود، اما جامعه آزادتر نمی‌شود؛ بلکه اسیرتر می‌گردد. آنچه کوچک می‌شود، دولت پاسخگوست و آنچه بزرگ می‌شود، قدرت غیرپاسخگو. این همان خطای نظری مرگبار اندیشه‌هایی است که می‌پندارند با عقب‌نشینی دولت، آزادی شکوفا می‌شود. آزادی، محصول توازن قدرت است، نه فقدان آن. و توازن قدرت، بدون دولت مقتدر، امکان‌پذیر نیست. قدرتِ دولتی، اگر مشروع، نهادمند و مهار شده باشد، می‌تواند علیه قدرت‌های خصوصی بایستد. اما وقتی دولت تضعیف می‌شود، دیگر هیچ نیرویی برای مهار الیگارشی باقی نمی‌ماند. بازار بی‌دولت، نه عرصه رقابت آزاد، بلکه میدان شکار قوی‌هاست. در این میدان، قانون را سرمایه می‌نویسد، قاضی را ثروت تعیین می‌کند و سیاست را شبکه‌ها می‌سازند. از این منظر، شعار «دولت ضعیف» در عمل چیزی جز ترجمه سیاسی «جامعه بی‌دفاع» نیست. جامعه‌ای که دولتش اقتدار ندارد، ناگزیر اقتدار را به کسانی واگذار می‌کند که نه انتخاب شده‌اند، نه پاسخگو هستند و نه دغدغه‌ای جز بازتولید سلطه خود دارند. اینجا دقیقاً همان‌جاست که قانون پایستگی قدرت خود را نشان می‌دهد: دولت ضعیف مساوی است با الیگارشی قوی. بنابراین، مسئله اساسی، بزرگ یا کوچک بودن دولت نیست؛ مسئله این است که قدرت در کجا متمرکز می‌شود و به نفع چه کسی عمل می‌کند. یا قدرت در دولت عمومی پاسخگو متمرکز می‌شود، یا در شبکه‌های خصوصی غیرپاسخگو. راه سومی وجود ندارد. سیاست، انتخاب میان این دو است، نه رؤیای کودکانه حذف قدرت. هر پروژه‌ای که به نام «اصلاح»، «آزادسازی» یا «کارآمدسازی»، اقتدار دولت را درهم بشکند، در واقع در حال انتقال قدرت از مردم به اقلیت است. این انتقال، نه تصادفی است و نه ناخواسته؛ قانون‌مند است. همان‌قدر قانون‌مند که تبدیل انرژی از شکلی به شکل دیگر. و این شاید مهم‌ترین درس فلسفه سیاسی برای زمانه ما باشد: مسئله اصلی، جنگ میان دولت و مردم نیست؛ جنگ میان «دولت عمومی» و «الیگارشی خصوصی» است. و در این جنگ، تضعیف دولت، هرگز به نفع مردم تمام نمی‌شود. @syjebraily

📸امشب| سخنرانی دکتر جبرائیلی در شهر شال استان قزوین حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد🔻 @HokmranOnline

🔴 سیاست‌های ارزی و اقتصادی؛ در نقش پیاده‌نظام دشمن! 🟡 دکتر سیدیاسر جبرائیلی (کارشناس اقتصاد سیاسی) در گفت‌وگو با خیابان جمهوری: سوریه، مصر، لیبی و یمن مانند ما اجرای سیاست‌های اقتصاد نئولیبرال را دنبال کردند و به اینجا رسیدند! 🟢 حذف یارانه‌ها، خصوصی‌سازی درمان، آموزش و آزادسازی ارز و ساختن طبقه‌ی اولیگارش، همان چیزی بود بشار اسد هم انجام داده بود. 🔵 پروژه غرب برای ما موشک و ترور نیست، بلکه ایجاد تقابل میان مردم و حاکمیت با هدف ایجاد شورش داخلی است. 🎬 ویدیوی کامل در کانال یوتیوب و آپارات پخش گفت‌وگوهای #خیابان_جمهوری در فضای مجازی، از ما حمایت کنید. @jomhouristreet03

⭕️ ششمین ویژه برنامه دوره ماموریت اقتصادی جبهه مقاومت ـ زمستان ۱۴۰۴ 🔻 موضوع: روایت غلط از اقتصاد ایران، زمینه ساز اغتشاشات امروز 🔸 با ارائه: حجت الاسلام حسین مهدیزاده معاون علمی پژوهشی مرکز مطالعات پیشرفت عماد ⏰ زمان: یکشنبه ۱۹ بهمن ساعت ۱۹ بهمراه اعطای گواهی معتبر #رایگان 📌 بستر برگزاری: مجازی جهت ثبت‌نام از طریق لینک پرسلاین اقدام نمایید👇 https://survey.porsline.ir/s/IfL3YsbT 🔹 مرکز مطالعات پیشرفت عماد ایتا 🔅 ویراستی 🔅 آپارات 🔅 بله 🔅 وبسایت #ویژه_برنامه #مرکز‌مطالعات‌پیشرفت‌عماد 💠 @emaadcenter