ما آینده را می‌سازیم، انتظار نمی‌کشیم... #معماری_آینده_ایران ملت‌هایی که دوران‌ساز بوده‌اند و در صفحات تاریخ درخشیده‌اند، پیش از آنکه شهرها و کارخانه‌ها و دانشگاه‌های خود را بسازند، آینده را در ذهن خویش بنا کرده بودند. هیچ تمدنی تصادفی متولد نشده است؛ هر تمدنی، روزی یک اندیشه بوده، سپس به یک اراده تبدیل شده و نهایتا در قامت یک ملت تجسم یافته است. بزرگ‌ترین خطری که امروز ایران عزیز ما را تهدید می‌کند، نه تحریم است، نه جنگ، نه فشار اقتصادی. بزرگ‌ترین خطر، گرفتار شدن در روزمرگی است. ملتی که همه توان خود را صرف واکنش به حوادث کند، فرصت ساختن آینده را از دست می‌دهد. ما نباید فقط درباره آنچه امروز بر ایران می‌گذرد سخن بگوییم؛ باید ایران آینده را ترسیم کنیم. انقلاب اسلامی صرفاً برای تغییر یک حکومت شکل نگرفت؛ افق آن، ساختن جامعه‌ای بود که در آن انسان بتواند استعدادهای الهی خود را شکوفا کند و عدالت، پیشرفت، استقلال و کرامت انسانی در کنار یکدیگر معنا پیدا کنند. این مسیر، هنوز ادامه دارد و هر نسل سهمی در تکمیل آن بر عهده دارد. سلسله یادداشت‌هایی که می‌خواهم از امروز با عنوان «معماری آینده ایران» منتشر کنم، تلاشی است برای آنکه از هیاهوی خبرها فاصله بگیریم و هر روز، یک گام به سوی طراحی ایران فردا برداریم؛ ایرانی که اقتصادش بر تولید و عدالت استوار باشد، علم را موتور اقتدار بداند، خانواده را کانون تربیت انسان، مردم را شریک واقعی حکمرانی و معنویت را روح پیشرفت. در این مسیر، نه از مشکلات چشم می‌پوشیم و نه تسلیم آنها می‌شویم. واقعیت را آنگونه که هست می‌بینیم، اما اسیر آن نمی‌شویم. باور داریم که آینده، ادامه اجتناب‌ناپذیر امروز نیست؛ آینده، محصول اراده ملت‌هایی است که می‌دانند چه می‌خواهند و برای آن برنامه دارند. از امروز، اینجا هر روز یک آجر بر بنای ایران آینده خواهیم گذاشت. نه برای رؤیاپردازی، بلکه برای طراحی؛ نه برای گلایه، بلکه برای ساختن؛ نه برای ناامیدی، بلکه برای برانگیختن اراده‌ای که بتواند ایران را به جایگاهی برساند که شایسته تاریخ، فرهنگ و ایمان این ملت است. ایران آینده، پیش از آنکه در جغرافیا ساخته شود، باید در اندیشه ما معماری شود... سید یاسر جبرائیلی @syjebraily

🎥دکتر سید یاسر جبرائیلی، دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی: 🔸مذاکره کردن به بهانه مشکل اقتصادی رفتن دنبال نخود سیاه است. 🔻 حکمران؛ روایت عمیق سیاست و اقتصاد @HokmranOnline

ملت‌ها در میدان بحران شناخته نمی‌شوند؛ در نحوه عبور از بحران شناخته می‌شوند #معماری_آینده_ایران منطقه ما همچنان در کانون تحولات جهانی قرار دارد. آتش‌بس همچنان شکننده است، فضای منطقه کماکان امنیتی است و هر رخداد جدیدی واکنش بازارهای جهانی انرژی را در پی دارد. این واقعیت به ما می‌گوبد که ایران، چه بخواهد چه نخواهد، یکی از بازیگران تعیین‌کننده معادلات منطقه‌ای و جهانی باقی خواهد ماند. در بحبوبه این حوادث، پاسخ این پرسش بسیار مهم است که آیا ما منتظر تصمیم جهانیان درباره خود می‌مانیم یا خودمان درباره آینده ایران جدید تصمیم می‌گیریم؟ در منطق قرآن، سختی‌ها صرفاً تهدید نیستند؛ میدان آشکار شدن ظرفیت‌های انسان و جامعه‌اند. جامعه‌ای که بتواند در دل فشارها، عقلانیت خود را حفظ کند، امید خود را از دست ندهد و مسیر اصلاح و پیشرفت را ادامه دهد، از بحران، سرمایه می‌سازد. انقلاب اسلامی نیز از آغاز بر همین اصل استوار بود؛ اینکه مولفه‌های استقلال، عزت و پیشرفت، تنها با ایستادگی و در عین حال با تدبیر و آبادانی درونی پایدار می‌شوند. امروز بیش از هر زمان دیگری باید مراقب یک خطای راهبردی باشیم و آن اینکه همه مسائل کشور را به تحولات بیرونی گره بزنیم. امنیت ملی تنها با توان دفاعی حفظ نمی‌شود؛ امنیت، زمانی پایدار است که اقتصاد، علم، عدالت، سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی نیز در کنار توان دفاعی تقویت شوند. کشوری که تولید می‌کند، نوآوری دارد، با فساد مبارزه می‌کند، فرصت‌ها را عادلانه توزیع می‌کند و مردم را شریک پیشرفت می‌داند، در برابر تکانه‌های بیرونی نیز مقاوم‌تر خواهد بود. ایران آینده، نه با انتظار برای تغییر رفتار دیگران ساخته می‌شود و نه با انفعال در برابر مشکلات داخلی. آینده ایران زمانی ساخته خواهد شد که هر بحران را به فرصتی برای اصلاح ساختارها، تقویت انسجام ملی و جهش علمی و اقتصادی تبدیل کنیم. امروز، وظیفه مسئولان آن است که در کنار حفظ اقتدار و امنیت، اولویت نخست خود را اصلاح حکمرانی، رونق تولید، ثبات اقتصادی، مبارزه با فساد و افزایش اعتماد عمومی قرار دهند. و وظیفه مردم آن است که امید را از واقعیت‌های موجود تغذیه کنند، نه از شایعات و هیجانات؛ و هر کس در حوزه مسئولیت خود، سهمی در آبادانی کشور بر عهده بگیرد. معماری آینده ایران از جایی آغاز می‌شود که به جای پرسیدن اینکه «چه بر سر ما خواهد آمد؟»، بپرسیم: «ما چه ایرانی خواهیم ساخت؟» ایران آینده، پیش از آنکه در جغرافیا ساخته شود، باید در اندیشه ما معماری شود. @syjebraily

📌دکتر سید یاسر جبرائیلی، دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی: «ما مکانیزم‌های داخلی خودمان را تعطیل کردیم که به یک توافق نیم‌بند با بخشی از حاکمیت آمریکا برسیم. این یعنی حماقت محض!» 📺 مشاهده کامل در آپارات: aparat.com/v/hajhh6b @HokmranOnline

برادر گرامی جناب آقای مهندس محمدزاده سلام علیکم کسب این موفقیت ارزشمند و حفظ جایگاه نخست برای دومین سال متوالی، نشان‌دهنده مدیریت هوشمندانه، تلاش مستمر و اعتماد گسترده مخاطبان است. این دستاورد را صمیمانه تبریک عرض می‌کنم و برای جنابعالی و مجموعه خبر فوری سراسری، توفیقات روزافزون و استمرار این مسیر پرافتخار را آرزومندم. سید یاسر جبرائیلی ۱۱ تیر ۱۴۰۵ @syjebraily

عدالت از تقسیم ثروت آغاز نمی‌شود؛ از توزیع امکان آغاز می‌شود #معماری_آینده_ایران بیشتر نظریه‌های اقتصادی و سیاسی، عدالت را از پایان مسیر آغاز می‌کنند؛ جایی که ثروت تولید شده و اکنون باید درباره نحوه تقسیم آن تصمیم گرفت. گروهی بر آزادی بازار تأکید می‌کنند و گروهی بر مداخله دولت؛ یکی از برابری فرصت سخن می‌گوید و دیگری از برابری نتیجه. اما پرسشی که کمتر مطرح شده این است که چرا عدالت باید همیشه در پایان راه جست‌وجو شود؟ مسئله اصلی این است که ما عدالت را به «تقسیم» فروکاسته‌ایم، نه به «امکان». قرآن کریم هنگامی که از قسط سخن می‌گوید، جامعه‌ای را ترسیم می‌کند که مردم خود به اقامه عدالت برخیزند؛ یعنی ساختارهای جامعه به گونه‌ای باشد که انسان بتواند استعدادهای الهی‌اش را شکوفا کند. عدالت، تنها آن نیست که پس از تولید، سهم هر کس را مشخص کنیم؛ عدالت آن است که پیش از آغاز رقابت، امکان شکوفایی استعدادها و خلق ثروت را برای همگان فراهم آوریم. اگر ما بخواهیم یک نظام اقتصاد مردمی را در تمدن نوین اسلامی معماری کنیم، نقطه عزیمت ما نه توزیع پول، نه پرداخت یارانه، نه گسترش دیوان‌سالاری و نه حتی افزایش مالیات از ثروتمندان است. نقطه عزیمت، فراهم کردن ابزار و امکان کار، تولید، ابتکار و مالکیت برای همه مردم است. جامعه‌ای که گروهی در آن با دسترسی انحصاری به سرمایه، اعتبار، اطلاعات، فناوری یا مجوزها وارد میدان می‌شوند و دیگران تنها نظاره‌گرند، هر اندازه هم که در پایان مسیر به بازتوزیع ثروت بپردازد، هنوز به عدالت نزدیک نشده است. عدالت، پیش از آنکه یک سیاست اقتصادی باشد، یک اصل در معماری جامعه است. همان‌گونه که معمار، پیش از ساخت بنا، جای ستون‌ها را تعیین می‌کند، حکمرانی نیز باید پیش از شکل‌گیری نابرابری، مسیرهای خلق ثروت را عادلانه طراحی کند. اگر ستون‌ها کج بنا شوند، هیچ تزئینی نمی‌تواند ساختمان را استوار کند؛ و اگر امکان‌ها ناعادلانه توزیع شوند، هیچ نظام بازتوزیعی قادر نخواهد بود همه شکاف‌ها را ترمیم کند. وجه تمایز تمدن نوین اسلامی با دو تجربه بزرگ جهان معاصر همین است. سرمایه‌داری، امکان خلق ثروت را در عمل به سود تمرکز سرمایه سازمان داد و سپس وعده داد که ثروت از بالا به پایین سرازیر خواهد شد. سوسیالیسم، پس از تمرکز ابزار تولید در دست دولت، کوشید نتایج را برابر کند، اما خلاقیت و آزادی را فرسود. هر دو، عدالت را در پایان مسیر جستند؛ یکی با بازار و دیگری با دولت. راه سوم، راه اسلام است؛ جامعه‌ای که در آن، عدالت از معماری امکان آغاز می‌شود. هرگاه ابزار تولید، اعتبار، دانش، فناوری و فرصت‌های اقتصادی به گونه‌ای سامان یابند که هر انسان مستعد بتواند وارد میدان خلق ثروت شود، عدالت دیگر یک هزینه تحمیلی بر اقتصاد نخواهد بود؛ بلکه به موتور پیشرفت تبدیل خواهد شد. در چنین جامعه‌ای، رشد اقتصادی و عدالت در برابر یکدیگر قرار نمی‌گیرند، بلکه یکدیگر را تقویت می‌کنند. معیار سنجش هر سیاستی باید این باشد که آیا این تصمیم، امکان خلق ثروت را برای آحاد مردم گسترش می‌دهد یا آن را در اختیار گروهی محدود متمرکز می‌کند؟ ایران آینده، پیش از آنکه در جغرافیا ساخته شود، باید در اندیشه ما معماری شود. @syjebraily

جلو دیکتاتورى را ما مى‌خواهیم بگیریم ‌شما از ولایت فقیه نترسید، فقیه نمى‌خواهد به مردم زورگویى کند. اگر یک فقیهى بخواهد زورگویى کند، این فقیه دیگر ولایت ندارد. اسلام است، در اسلام قانون حکومت مى کند. پیغمبر اکرم ‌‌هم تابع قانون بود، تابعِ قانون الهى، نمى‌توانست تخلف بکند. خداى تبارک و تعالى مى‌فرماید که اگر چنانچه یک چیزى برخلاف آن چیزى که من مى‌گویم تو بگویى، من ترا اخذ مى‌کنم و وَتینَت را قطع مى‌کنم! به پیغمبر مى‌فرماید. اگر پیغمبر یک شخص دیکتاتور بود و یک شخصى بود که از او مى‌ترسیدند که مبادا یک وقت همه قدرتها که دست او آمد دیکتاتورى بکند، اگر او یک شخص دیکتاتور بود، آن وقت فقیه هم مى‌تواند باشد. اگر امیرالمؤمنین- سلام الله علیه- یک آدم دیکتاتورى بود، آن وقت فقیه هم مى‌تواند دیکتاتور باشد. دیکتاتورى در کار نیست، مى‌خواهیم جلوى دیکتاتور را بگیریم.‌ ‌‌ولایت فقیه، ولایت بر امور است که نگذارد این امور از مجارى خودش بیرون برود. نظارت کند بر مجلس، بر رئیس جمهور، که نبادا یک پاى خطایى بردارد. نظارت کند بر نخست وزیر که نبادا یک کار خطایى بکند. نظارت کند بر همه دستگاهها، بر ارتش، که نبادا یک کار خلافى بکند. جلو دیکتاتورى را ما مى‌خواهیم بگیریم، نمى خواهیم دیکتاتورى باشد، مى‌خواهیم ضد دیکتاتورى باشد. ولایت فقیه، ضد دیکتاتورى است؛ نه دیکتاتورى.‌‌ ‌‌فقیه مستبد نمى‌شود. فقیهى که این اوصاف را دارد عادل است، عدالتى که غیر از اینطورى عدالت اجتماعى، عدالتى که یک کلمه دروغ او را از عدالت مى اندازد، یک نگاه به نامحرم او را از عدالت ‌ ‌مى اندازد، یک همچو آدمى نمى تواند خلاف بکند. نمى کند خلاف| حضرت امام خمینی قدس سره @syjebraily

آزادی قدس، یک آرمان دیرین است که پیش از شهادت خامنه‌ای عزیز نیز وجود داشته است. خونخواهی قائد شهید ما، آزادی قدس نیست، قصاص ترامپ و نتانیاهو و همه آمرین و عاملین جنایت رمضان است. @syjebraily

پیشرفت، بزرگ شدن اقتصاد نیست؛ بزرگ شدن انسان است #معماری_آینده_ایران گفتیم عدالت از تقسیم ثروت آغاز نمی‌شود؛ از توزیع امکان آغاز می‌شود. اکنون باید یک گام جلوتر برویم و بپرسیم اگر امکان‌ها به‌درستی توزیع شد، مقصد چیست؟ آیا صرفاً باید تولید، درآمد و مصرف ما افزایش یابد یا هدفی والاتر در میان است؟ جهان امروز معمولاً پیشرفت را با شاخص‌های اقتصادی می‌سنجد؛ هرچه تولید ناخالص داخلی بیشتر، درآمد سرانه بالاتر و حجم تجارت گسترده‌تر باشد، جامعه پیشرفته‌تر تلقی می‌شود. این شاخص‌ها مهم‌اند، اما کافی نیستند. تجربه نشان داده که ممکن است کشوری ثروتمند باشد، اما هم‌زمان با بحران خانواده، گسترش نابرابری، تنهایی انسان، کاهش سرمایه اجتماعی و افول اخلاق عمومی روبه‌رو شود. در منطق اسلام، اقتصاد وسیله است، نه غایت؛ ثروت ابزار است، نه مقصد؛ و پیشرفت زمانی معنا پیدا می‌کند که به شکوفایی استعدادهای الهی انسان بینجامد. نظام اسلامی صرفاً برای افزایش رفاه مادی بنیان نهاده نشد؛ هدف، ساختن انسانی بود که بتواند جامعه‌ای مستقل، عادل و الهی بنا کند. پیشرفت باید همه ابعاد مادی و معنوی زندگی انسان را دربر گیرد و به رشد علم، اخلاق، عدالت، عزت و اقتدار ملی بینجامد. جامعه‌ای پیشرفته است که کودک در آن فرصت آموختن داشته باشد، جوان فرصت کار و نوآوری بیابد، خانواده احساس امنیت و امید کند، پژوهشگر بتواند مسئله کشور را حل کند و تولیدکننده بدون گرفتار شدن در پیچ‌وخم انحصار و فساد، ارزش بیافریند. در چنین جامعه‌ای، رشد اقتصادی نیز پدید می‌آید، اما محصول پیشرفت است، نه تعریف آن. در منظومه فکری تمدن نوین اسلامی، توسعه اقتصادی، علمی و فناورانه از کرامت انسان جدا نیست. هر سیاستی که انسان را به ابزار رشد اعداد و آمار تبدیل کند، هرچند در کوتاه‌مدت برخی شاخص‌ها را بهبود بخشد، در بلندمدت از درون تهی خواهد شد. اما هر سیاستی که توانایی، مسئولیت‌پذیری، خلاقیت و مشارکت مردم را افزایش دهد، هم جامعه را توانمند می‌کند و هم اقتصاد را پایدار. امروز، بیش از آنکه به رقابت بر سر بزرگ‌تر کردن اعداد نیاز داشته باشیم، به رقابت برای بزرگ‌تر کردن انسان‌ها نیازمندیم؛ انسان‌هایی که بتوانند علم بیافرینند، ثروت خلق کنند، عدالت را پاس بدارند و ایران را یک گام دیگر به افق تمدن نوین اسلامی نزدیک کنند. از این رو، معیار سنجش هر سیاست عمومی باید این باشد که آیا این تصمیم، انسان‌های توانمندتر، مسئول‌تر و خلاق‌تر می‌سازد، یا فقط چند شاخص اقتصادی را جابه‌جا می‌کند؟ ایران آینده، پیش از آنکه در جغرافیا ساخته شود، باید در اندیشه ما معماری شود. @syjebraily

📹#ریلز | من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود 🏴 #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 📢 رسانه رسمی ستاد تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب 📲 @Badraghe_Agha