عدالت از تقسیم ثروت آغاز نمی‌شود؛ از توزیع امکان آغاز می‌شود #معماری_آینده_ایران بیشتر نظریه‌های اقتصادی و سیاسی، عدالت را از پایان مسیر آغاز می‌کنند؛ جایی که ثروت تولید شده و اکنون باید درباره نحوه تقسیم آن تصمیم گرفت. گروهی بر آزادی بازار تأکید می‌کنند و گروهی بر مداخله دولت؛ یکی از برابری فرصت سخن می‌گوید و دیگری از برابری نتیجه. اما پرسشی که کمتر مطرح شده این است که چرا عدالت باید همیشه در پایان راه جست‌وجو شود؟ مسئله اصلی این است که ما عدالت را به «تقسیم» فروکاسته‌ایم، نه به «امکان». قرآن کریم هنگامی که از قسط سخن می‌گوید، جامعه‌ای را ترسیم می‌کند که مردم خود به اقامه عدالت برخیزند؛ یعنی ساختارهای جامعه به گونه‌ای باشد که انسان بتواند استعدادهای الهی‌اش را شکوفا کند. عدالت، تنها آن نیست که پس از تولید، سهم هر کس را مشخص کنیم؛ عدالت آن است که پیش از آغاز رقابت، امکان شکوفایی استعدادها و خلق ثروت را برای همگان فراهم آوریم. اگر ما بخواهیم یک نظام اقتصاد مردمی را در تمدن نوین اسلامی معماری کنیم، نقطه عزیمت ما نه توزیع پول، نه پرداخت یارانه، نه گسترش دیوان‌سالاری و نه حتی افزایش مالیات از ثروتمندان است. نقطه عزیمت، فراهم کردن ابزار و امکان کار، تولید، ابتکار و مالکیت برای همه مردم است. جامعه‌ای که گروهی در آن با دسترسی انحصاری به سرمایه، اعتبار، اطلاعات، فناوری یا مجوزها وارد میدان می‌شوند و دیگران تنها نظاره‌گرند، هر اندازه هم که در پایان مسیر به بازتوزیع ثروت بپردازد، هنوز به عدالت نزدیک نشده است. عدالت، پیش از آنکه یک سیاست اقتصادی باشد، یک اصل در معماری جامعه است. همان‌گونه که معمار، پیش از ساخت بنا، جای ستون‌ها را تعیین می‌کند، حکمرانی نیز باید پیش از شکل‌گیری نابرابری، مسیرهای خلق ثروت را عادلانه طراحی کند. اگر ستون‌ها کج بنا شوند، هیچ تزئینی نمی‌تواند ساختمان را استوار کند؛ و اگر امکان‌ها ناعادلانه توزیع شوند، هیچ نظام بازتوزیعی قادر نخواهد بود همه شکاف‌ها را ترمیم کند. وجه تمایز تمدن نوین اسلامی با دو تجربه بزرگ جهان معاصر همین است. سرمایه‌داری، امکان خلق ثروت را در عمل به سود تمرکز سرمایه سازمان داد و سپس وعده داد که ثروت از بالا به پایین سرازیر خواهد شد. سوسیالیسم، پس از تمرکز ابزار تولید در دست دولت، کوشید نتایج را برابر کند، اما خلاقیت و آزادی را فرسود. هر دو، عدالت را در پایان مسیر جستند؛ یکی با بازار و دیگری با دولت. راه سوم، راه اسلام است؛ جامعه‌ای که در آن، عدالت از معماری امکان آغاز می‌شود. هرگاه ابزار تولید، اعتبار، دانش، فناوری و فرصت‌های اقتصادی به گونه‌ای سامان یابند که هر انسان مستعد بتواند وارد میدان خلق ثروت شود، عدالت دیگر یک هزینه تحمیلی بر اقتصاد نخواهد بود؛ بلکه به موتور پیشرفت تبدیل خواهد شد. در چنین جامعه‌ای، رشد اقتصادی و عدالت در برابر یکدیگر قرار نمی‌گیرند، بلکه یکدیگر را تقویت می‌کنند. معیار سنجش هر سیاستی باید این باشد که آیا این تصمیم، امکان خلق ثروت را برای آحاد مردم گسترش می‌دهد یا آن را در اختیار گروهی محدود متمرکز می‌کند؟ ایران آینده، پیش از آنکه در جغرافیا ساخته شود، باید در اندیشه ما معماری شود. @syjebraily

جلو دیکتاتورى را ما مى‌خواهیم بگیریم ‌شما از ولایت فقیه نترسید، فقیه نمى‌خواهد به مردم زورگویى کند. اگر یک فقیهى بخواهد زورگویى کند، این فقیه دیگر ولایت ندارد. اسلام است، در اسلام قانون حکومت مى کند. پیغمبر اکرم ‌‌هم تابع قانون بود، تابعِ قانون الهى، نمى‌توانست تخلف بکند. خداى تبارک و تعالى مى‌فرماید که اگر چنانچه یک چیزى برخلاف آن چیزى که من مى‌گویم تو بگویى، من ترا اخذ مى‌کنم و وَتینَت را قطع مى‌کنم! به پیغمبر مى‌فرماید. اگر پیغمبر یک شخص دیکتاتور بود و یک شخصى بود که از او مى‌ترسیدند که مبادا یک وقت همه قدرتها که دست او آمد دیکتاتورى بکند، اگر او یک شخص دیکتاتور بود، آن وقت فقیه هم مى‌تواند باشد. اگر امیرالمؤمنین- سلام الله علیه- یک آدم دیکتاتورى بود، آن وقت فقیه هم مى‌تواند دیکتاتور باشد. دیکتاتورى در کار نیست، مى‌خواهیم جلوى دیکتاتور را بگیریم.‌ ‌‌ولایت فقیه، ولایت بر امور است که نگذارد این امور از مجارى خودش بیرون برود. نظارت کند بر مجلس، بر رئیس جمهور، که نبادا یک پاى خطایى بردارد. نظارت کند بر نخست وزیر که نبادا یک کار خطایى بکند. نظارت کند بر همه دستگاهها، بر ارتش، که نبادا یک کار خلافى بکند. جلو دیکتاتورى را ما مى‌خواهیم بگیریم، نمى خواهیم دیکتاتورى باشد، مى‌خواهیم ضد دیکتاتورى باشد. ولایت فقیه، ضد دیکتاتورى است؛ نه دیکتاتورى.‌‌ ‌‌فقیه مستبد نمى‌شود. فقیهى که این اوصاف را دارد عادل است، عدالتى که غیر از اینطورى عدالت اجتماعى، عدالتى که یک کلمه دروغ او را از عدالت مى اندازد، یک نگاه به نامحرم او را از عدالت ‌ ‌مى اندازد، یک همچو آدمى نمى تواند خلاف بکند. نمى کند خلاف| حضرت امام خمینی قدس سره @syjebraily

آزادی قدس، یک آرمان دیرین است که پیش از شهادت خامنه‌ای عزیز نیز وجود داشته است. خونخواهی قائد شهید ما، آزادی قدس نیست، قصاص ترامپ و نتانیاهو و همه آمرین و عاملین جنایت رمضان است. @syjebraily

پیشرفت، بزرگ شدن اقتصاد نیست؛ بزرگ شدن انسان است #معماری_آینده_ایران گفتیم عدالت از تقسیم ثروت آغاز نمی‌شود؛ از توزیع امکان آغاز می‌شود. اکنون باید یک گام جلوتر برویم و بپرسیم اگر امکان‌ها به‌درستی توزیع شد، مقصد چیست؟ آیا صرفاً باید تولید، درآمد و مصرف ما افزایش یابد یا هدفی والاتر در میان است؟ جهان امروز معمولاً پیشرفت را با شاخص‌های اقتصادی می‌سنجد؛ هرچه تولید ناخالص داخلی بیشتر، درآمد سرانه بالاتر و حجم تجارت گسترده‌تر باشد، جامعه پیشرفته‌تر تلقی می‌شود. این شاخص‌ها مهم‌اند، اما کافی نیستند. تجربه نشان داده که ممکن است کشوری ثروتمند باشد، اما هم‌زمان با بحران خانواده، گسترش نابرابری، تنهایی انسان، کاهش سرمایه اجتماعی و افول اخلاق عمومی روبه‌رو شود. در منطق اسلام، اقتصاد وسیله است، نه غایت؛ ثروت ابزار است، نه مقصد؛ و پیشرفت زمانی معنا پیدا می‌کند که به شکوفایی استعدادهای الهی انسان بینجامد. نظام اسلامی صرفاً برای افزایش رفاه مادی بنیان نهاده نشد؛ هدف، ساختن انسانی بود که بتواند جامعه‌ای مستقل، عادل و الهی بنا کند. پیشرفت باید همه ابعاد مادی و معنوی زندگی انسان را دربر گیرد و به رشد علم، اخلاق، عدالت، عزت و اقتدار ملی بینجامد. جامعه‌ای پیشرفته است که کودک در آن فرصت آموختن داشته باشد، جوان فرصت کار و نوآوری بیابد، خانواده احساس امنیت و امید کند، پژوهشگر بتواند مسئله کشور را حل کند و تولیدکننده بدون گرفتار شدن در پیچ‌وخم انحصار و فساد، ارزش بیافریند. در چنین جامعه‌ای، رشد اقتصادی نیز پدید می‌آید، اما محصول پیشرفت است، نه تعریف آن. در منظومه فکری تمدن نوین اسلامی، توسعه اقتصادی، علمی و فناورانه از کرامت انسان جدا نیست. هر سیاستی که انسان را به ابزار رشد اعداد و آمار تبدیل کند، هرچند در کوتاه‌مدت برخی شاخص‌ها را بهبود بخشد، در بلندمدت از درون تهی خواهد شد. اما هر سیاستی که توانایی، مسئولیت‌پذیری، خلاقیت و مشارکت مردم را افزایش دهد، هم جامعه را توانمند می‌کند و هم اقتصاد را پایدار. امروز، بیش از آنکه به رقابت بر سر بزرگ‌تر کردن اعداد نیاز داشته باشیم، به رقابت برای بزرگ‌تر کردن انسان‌ها نیازمندیم؛ انسان‌هایی که بتوانند علم بیافرینند، ثروت خلق کنند، عدالت را پاس بدارند و ایران را یک گام دیگر به افق تمدن نوین اسلامی نزدیک کنند. از این رو، معیار سنجش هر سیاست عمومی باید این باشد که آیا این تصمیم، انسان‌های توانمندتر، مسئول‌تر و خلاق‌تر می‌سازد، یا فقط چند شاخص اقتصادی را جابه‌جا می‌کند؟ ایران آینده، پیش از آنکه در جغرافیا ساخته شود، باید در اندیشه ما معماری شود. @syjebraily

📹#ریلز | من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود 🏴 #باید_برخاست #یالثارات_الحسین (ع) 📢 رسانه رسمی ستاد تشییع پیکر رهبر شهید انقلاب 📲 @Badraghe_Agha

📌دکتر سید یاسر جبرائیلی، دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی: «صحنه کاملاً روشن است. دشمن به دلیل شورش داخلی تصمیم گرفت رأس هرم را بزند.» 📺 مشاهده کامل در آپارات: aparat.com/v/hajhh6b @HokmranOnline

«اگه آدم بخواد درست نقشش رو تو عالم ایفا کنه، اول باید ولی شناس باشه... اگه نتونه نسبت به ولی فهم و موضع و نقش درست ایفا کنه، کلاهش پس معرکه س... فرقی نداره حزب الهی باشه یا غیره... این خشت بنیادین ساخت معرفتی انسان توحیدیه...»| شهید مصباح الهدی باقری کنی @syjebraily

تشییع یک رهبر، آغاز مسئولیت یک ملت #معماری_آینده_ایران این روزها، ایران تنها پیکر رهبر شهیدش را بدرقه نمی‌کند؛ با یک عهد تاریخی روبه‌روست. تشییع شهید آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای، اگر فقط آیین وداع باشد، در خاطره خواهد ماند؛ اما اگر به فهم راه او بینجامد، در تاریخ جاری خواهد شد. رهبران بزرگ، پس از شهادت، دو بار احیا می‌شوند: یک‌بار در اشک مردم و بار دیگر در اراده آنان. اشک، نشانه محبت است؛ اما اراده، نشانه وفاداری. ملتی که رهبر خود را فقط سوگوارانه بدرقه کند، با گذشته او پیوند خورده است؛ اما ملتی که اندیشه او را به نقشه عمل تبدیل کند، راه او را به سوی آینده ادامه می‌دهد. افق شهید آیت‌الله خامنه‌ای، اداره روزمره کشور نبود؛ او انقلاب اسلامی را حادثه‌ای محدود در جغرافیای ایران نمی‌دید، بلکه آن را آغاز مسیری تاریخی می‌دانست که باید از نظام اسلامی به دولت اسلامی، از دولت اسلامی به جامعه اسلامی، و از جامعه اسلامی به تمدن نوین اسلامی برسد. این تعبیر، شعار نبود؛ صورت‌بندی یک فلسفه تاریخ بود. تمدن نوین اسلامی یعنی ساختن نظمی از زندگی که در آن، انسان نه ابزار اقتصاد باشد و نه قربانی قدرت؛ بلکه خلیفه خدا در زمین، صاحب کرامت، مسئول، خلاق، مؤمن و سازنده تاریخ باشد. ایران آینده، در اندیشه او، ایرانی است که علم را به اقتدار، اقتصاد را به کرامت، خانواده را به کانون تربیت انسان، انفال را به پشتوانه توانمندسازی مردم، و سیاست را به میدان تحقق عدالت تبدیل کند. ایرانی که مردمش تماشاگر حکمرانی نیستند، بلکه صاحبان تمدن‌اند. ایرانی که در برابر دشمن می‌ایستد، اما در درون خود نیز هر روز عادل‌تر، عالم‌تر، آبادتر و مردمی‌تر می‌شود. نباید اندیشه رهبر شهید را به مجموعه‌ای از نقل‌قول‌های محترم تبدیل کرد. اندیشه او باید معیار سنجش سیاست، اقتصاد، فرهنگ، آموزش، رسانه و حکمرانی باشد. تشییع قائد شهید ما، پایان حضور او در میان ما نیست؛ آغاز داوری تاریخ درباره امتی است که مدعی پیروی از اوست. امروز، وفاداری یعنی تبدیل محبت به مسئولیت. رهبران بزرگ، با پایان زندگی‌شان از تاریخ خارج نمی‌شوند؛ از «فاعل تاریخ» به «افق تاریخ» تبدیل می‌شوند و مسئولیت این تبدیل، بر عهده پیروان راستین است. @syjebraily

اولین شب عزاداری ایام محرم ۱۴۴۰ (۱۳۹۷) در حسینیه امام خمینی(ره) بود. بعد از مراسم، سر سفره شام اشاره کردند که به محضرشان بروم. چندی قبل نامه‌ای تقدیم کرده بودم که درباره آن نکاتی فرمودند. صحبت که تمام شد، انگشتری‌ام را درآوردم عرض کردم آقا اگر امکان دارد این انگشتری محضر شما باشد، متبرک شود و به حقیر برگردانید. انگشتری‌شان را درآورند و فرمودند «این رو بنداز دستت، دستت خالی نمونه». فردا، یعنی دومین شب عزاداری، با همان انگشتری که برای تبرک تقدیم کرده بودم، به مراسم آمدند. این عکس نصب شده در مصلی، مربوط به آن انگشتری و آن شب به یاد ماندنی است. پس از مراسم صدایم کردند و انگشتری را پس دادند. خواستم انگشتری‌شان را پس دهم که فرمودند پیشت بماند. انگشتری خودم که متبرک شده بود، قسمت حاج ناصر قره‌باغی شد و انگشتری آقا را به یادگار دارم. امروز این تصویر در مصلی، جگرم را آتش زد. زندگی بعد از او، خیلی سخت است... @syjebraily

این وداع، آغاز همان قیامِ وعده‌داده‌شده است. می‌آییم تا امامِ شهیدمان را بدرقه کنیم و در رکابِ فرزندش، به صفِ یاران آخرین ذخیره‌ی الهی بپیوندیم عصرِ غربت تمام شده؛ ما برای پایانِ غیبت منجی‌مان، برخاسته‌ایم... #تشییع_تاریخی @hzamanim

ننگا به ما اگر که ز خونت گذر کنیم... @syjebraily

✨شماره جدید حکمران منتشر شد✨ 🔶 میراث خامنه ای از تثبیت قدرت ملی تا حرکت در مسیر تغییر نظم جهان| حسین زمانی میقان 🔹 از سیاست داخلی و دانشگاه تا امنیت ملی؛ میراث امام شهید چه بود| مصاحبه با امیررضا بخشی پور 🔶 ده تصمیم راهبردی در دوره رهبری آیت الله خامنه ای| امیرحسین جعفری 🔹 از وداع با رهبر شهید تا بازگشت به معیار ضرورت ایفای نقش اندیشه امام خامنه ای در عمل جمهوری اسلامی| اسما اسدی پور 🔶 میراث یک رهبر و مسئولیت نسل دانشگاهی در ساخت ایران آینده| زهرا قریشی 🔷 امینی که از دل تاریخ گذشت| علی رحیمی 🔶 ولایتمداری حداقلی یا حداکثری| محمد پارسا 🔷 چطور رهبر شهید قبل از آغاز جنگ نقشه عملیات را طراحی کرد؟| علی رضا آقاباباگلی #نشریه_حکمران @HokmranOnline