eitaa logo
سید یاسر جبرائیلی
✔
69.7هزار دنبال‌کننده
3هزار عکس
1.2هزار ویدیو
114 فایل
🔸️استادیار تمدن اسلامی در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ارتباط با ما: @jebraily_admin
مشاهده در ایتا
دانلود
​📢 اجتماع بزرگ حزب تمدن نوین اسلامی خوزستان (ویژه مراسم افتتاحیه دفتر استان) ​✊ برای تغییر باید برخاست... ​از همه شما عزیزان دعوت می‌شود تا در این روز مهم همراه ما باشید: 🗓 پنجشنبه ۲۸ آبان | ساعت ۱۵ 📍 مکان: تالار شهر اهواز، جنب فرمانداری اهواز لوکیشن تالار شهر👇 https://nshn.ir/sbkRIvWBY4vS ❇️❇️❇️ https://eitaa.com/htnikhozestan
بسم الله الرحمن الرحیم حضرت آیت‌الله حاج آقای صادق آملی لاریجانی (دامت برکاته) رئیس محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام سلام علیکم ارتحال ملکوتی عالم ربانی، فقیه عالی‌قدر و مرجع بزرگوار جهان تشیع، حضرت آیت‌الله العظمی وحید خراسانی (قدس سره الشریف)، موجب تأثر و تألم عمیق گردید. بی‌تردید عمر پربرکت آن مرجع وارسته در مسیر ترویج معارف اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السلام)، پاسداری از حریم فقاهت و صیانت از میراث گران‌سنگ تشیع، سرمایه‌ای ماندگار برای حوزه‌های علمیه و جهان اسلام خواهد بود و فقدان این عالم فرزانه، ضایعه‌ای بزرگ برای جامعه علمی و دینی به شمار می‌رود. اینجانب ضمن عرض تسلیت این مصیبت جانکاه به محضر حضرت‌عالی، حوزه‌های علمیه، بیت مکرم و شاگردان و ارادتمندان آن فقید سعید، از درگاه خداوند متعال برای آن عالم ربانی، علو درجات و حشر با اولیای الهی و برای بازماندگان و عموم ارادتمندان، صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت می‌نمایم. سید یاسر جبرائیلی دبیرکل حزب تمدن نوین اسلامی
فاجعهٔ خاموش بانکداری خصوصی در سوریه مارس ۲۰۰۱ دولت بشار اسد طی فرمانی مجوز تأسیس بانک‌های خصوصی را صادر کرد. وعده این بود که پس‌اندازهایی که در خانه‌های مردم و بانک‌های لبنان خوابیده، به چرخهٔ تولید بازگردد و کارخانه و شغل بسازد. بانک‌های خصوصی مثل قارچ روئیدند. طس کمتر از چهار سال ۶۶ شعبه گشودند و حدود سه‌چهارم سپرده‌های تازهٔ کشور را جذب کردند. تا سال ۲۰۰۹، دوازده بانک خصوصی یک‌چهارم دارایی‌های نظام بانکی را در اختیار داشتند. پول مردم به این بانک‌ها رفت. اما مسئله این بود از آنجا به کجا رفت؟ این بانک‌ها فقط حدود یک‌چهارم سپرده‌ها را به تولید وام دادند و نزدیک به ۸۰ درصد همین وام‌ها به تجارت و خدمات رسید، از جمله خرید خودرو. در کل نظام بانکی، میان ۲۰۰۸ و ۲۰۱۰، بخش تجارت ۵۱ درصد اعتبارات را گرفت و به صنعت فقط ۷ درصد رسید. در کشوری که قرار بود از وابستگی به نفت رها شود، کارخانه‌های تولیدی کمتر از یک‌دهم وام‌ها را دریافت کردند. صندوق بین‌المللی پول در سال ۲۰۱۰ توصیه کرد که همان معدود طرح‌های اعطای وام با نرخ سود پایین‌تر توسط بانک‌های دولتی هم کنار گذاشته شود تا بانک‌ها «بر اساس معیارهای خود» وام بدهند. معیار بانک روشن بود: پولی که زودتر برگردد. وام واردات چند ماهه برمی‌گشت؛ نوسازی کارخانه چند سال زمان می‌برد! حاصل، تصویری متناقض بود. فوریهٔ ۲۰۱۱، چند هفته پیش از شورش، «مدین دابت» اقتصاددان سوری، از بانک‌هایی گفت که نقدینگی مازاد داشتند، در کشوری که بیکاری و مزدهای ناکافی گریبان مردمش را گرفته بود. پول بود، کار نبود. سرمایه به سوی املاک، گردشگری و امور مالی می‌رفت. قیمت مسکن در برخی سال‌ها سالانه ۳۰ تا ۴۰ درصد بالا رفت و تا نیمی از خانواده‌ها در سکونتگاه‌های غیررسمی خانه می‌ساختند. خصوصی‌سازی نظام بانکی فقط تغییر مالکیت چند شعبه نبود. تصمیم دربارهٔ اینکه پس‌انداز یک ملت صرف چه شود، از سیاست توسعه گرفته و به معیار سود سهام‌داران سپرده شد. سهام‌دارانی که اغلب به شبکه‌های نزدیک به قدرت پیوند داشتند، و در ۲۰۱۰ سقف سهم شرکای خارجی‌شان هم از ۴۹ به ۶۰ درصد رسید. از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی» | سید یاسر جبرائیلی @syjebeaily
از حقوق انسانی تا صفوف خیریه آوریل ۲۰۱۱، یک ماه پس از آغاز اعتراضات سوریه، رسلان خضور اقتصاددان سوری در نشستی در دمشق پرسشی مطرح کرد که ده سال سیاست اجتماعی کشور را در خود خلاصه می‌کرد: آیا این‌همه تأکید بر «مسئولیت اجتماعی بخش خصوصی» قرار است جای خالی نقش اجتماعی دولت را پر کند؟ پاسخ خودش روشن بود: بنگاه برای سود کار می‌کند و کارش با خیریه یکی نیست. این پرسش از خلأ نیامده بود. در دههٔ ۲۰۰۰، دولت سوریه به نام «اقتصاد بازار اجتماعی» گام‌به‌گام از تعهدات اجتماعی خود عقب نشست. یارانه‌ها کاهش یافت و استخدام دولتی کند شد. بیمارستان‌های دولتی از سال ۲۰۰۳ از بیماران پول گرفتند سهمیه همگانی سوخت جای خود را به کمک نقدی داد که برای گرفتنش باید نیازت را ثابت می‌کردی. بیش از چهارپنجم کارکنان بخش خصوصی هم بیمه نداشتند. جای خالی دولت را بازار پر نکرد، چون بازار مشغول ساختن ویلا و هتل برای خریداران متمکن بود. خیریه‌ها پرش کرد. شمار انجمن‌های ثبت‌شده در سوریه تنها در دو سال، از ۵۸۶ مورد در ۲۰۰۴ به ۱۱۸۷ مورد در ۲۰۰۶ رسید و حدود ششصد مورد از آن‌ها خیریه بودند. مدیر اتحادیهٔ انجمن‌های خیریهٔ دمشق دلیلش را بی‌پرده گفت: «بدترشدن شرایط اجتماعی و تمایل دولت به کاستن از مسئولیت‌هایش». حتی پیش از این جهش، در سال ۲۰۰۳، حدود سیصد انجمن ۸۴۲ میلیون لیره میان بیش از ۷۲ هزار خانواده توزیع کرده بودند. این خیریه‌ها یک چهره نداشتند. سازمان‌های مرتبط با اسماء اسد، همسر رئیس‌جمهور، برای توسعهٔ روستایی، آموزش، جوانان و زنان کمک خصوصی جذب می‌کردند. کمک به این طرح‌ها برای صاحبان کسب‌وکار به راهی برای اعلام وفاداری و تقرب جستن به حکومت تبدیل شد. سرمایه‌داری که از امتیاز و انحصار سود برده بود، با بخشیدن بخشی از آن، هم مشروعیت اجتماعی می‌خرید و هم وفاداری‌اش را به حکومت نشان می‌داد. مسئلهٔ اصلی، تغییر ماهیت حمایت بود. پیش از اجرای سیاست‌های نئولیبرال، آموزش و درمان حق مردم شمرده می‌شد. در منطق تازه، همین‌ها به موضوع نیکوکاری تبدیل شدند. حق را می‌توان مطالبه کرد، اما صدقه را فقط می‌توان درخواست کرد. شهروندی که دیروز صاحب حق بود، حالا باید در صف خیریه نیازش را ثابت می‌کرد. اینکه کمک ادامه پیدا کند یا نه، دیگر به ارادهٔ بخشنده و منابع او بستگی داشت، نه به قانون. خیریه می‌تواند رنج را کم کند، اما نمی‌تواند حق ایجاد کند. سوریهٔ دههٔ ۲۰۰۰ نشان داد که وقتی دولت عقب می‌نشیند و نیازهای اساسی را به بازار می‌سپارد، آنچه باقی می‌ماند شهروند نیست؛ متقاضی کمک است. از کتاب در دست انتشار «از بازار اجتماعی تا گسست اجتماعی» | سید یاسر جبرائیلی @syjebraily