و ستایش خدایى را که مى خواهم از او و به من عطا مى کند و گرچه هرگاه او از من چیزی بخواهد بخل می ورزم...

خدایا اگر بگذرى بهترین مهرورزى و اگر عذاب کنى ستم نکرده اى...

پروردگارا با تو راز گویم بوسیله دلى که جنایت به هلاکتش کشانده مى خوانمت اى پروردگار من هراسان و خواهان و امیدوار و ترسان...

یا قدیم الاحسان... کجاست پرده پوشى زیبایت ؟ کجاست گذشت بزرگت ؟ کجاست گشایش نزدیکت ؟ کجاست فریادرسى فوریت ؟ کجاست رحمت وسیعت ؟ کجاست عطاهاى برجسته ات ؟ کجاست بخششهاى دلچسبت ؟ کجاست نیکى هاى شایانت ؟ کجاست فضل عظیمت ؟ کجاست نعمت بزرگت ؟ کجاست احسان دیرینه ات ؟ کجاست کرمت ؟ اى کریم بدان (چه گفتم ) و به محمد و آل محمد مرا نجات ده...

منم که مهلتم دادى ولى من به خود نیامدم... و بر من پوشاندى ولى من شرم نکردم... و نافرمانیها کردم و از حدّ گذراندم... و از چشم خود مرا انداختى و من اعتنا نکردم...

خدایا درهنگام گناه که من نافرمانیت کردم نه از باب این بود که پروردگاریت را منکر بودم... و یا دستورت را سبک شمردم و یا خود را در معرض کیفرت درآوردم و یا تهدیدهاى تو را بى ارزش فرض کردم بلکه گناهى بود که پیش آمد و نفس سرکش نیز آنرا آراست و هواى نفس نیز چیره شد و بدبختى هم کمک کرد و پرده آویخته (پرده پوشى تو) هم مرا مغرور کرد و در نتیجه تا آنجا که مى توانستم در نافرمانى و مخالفت تو کوشیدم...

اکنون کیست که از عذاب تو مرا نجات دهد و از دست دشمنان در فرداى قیامت چه کسى خلاصم کند و به ریسمان چه کسى چنگ زنم اگر تو رشته خود را از من قطع کنى...

به عزتت سوگند اگر برانیم من هرگز از در خانه ات برنخیزم... و دست از تملق و چاپلوسیت برندارم... چون شناسایى کرمت و رحمت وسیعت به دلم الهام شده ، بنده به نزد چه کسى رود جز به درگاه مولایش... و مخلوق به که پناهنده شود جز به خالقش...

وَلا خَرَجَ حُبُّکَ مِنْ قَلْبى و بیرون نرود محبتت از دلم...

سَیِّدى اَخْرِجْ حُبَّ الدُّنْیا مِنْ قَلْبى اى آقاى من محبت دنیا را از دلم بیرون کن...

وَاَعِنّى بِالْبُکآءِ عَلى نَفْسى فَقَدْ اَفْنَیْتُ بِالتَّسْویفِ وَالاْمالِ عُمری و یاریم ده به گریه کردن بر خویشتن زیرا که من عمرم را به امروز و فردا کردن و آرزوها گذراندم...

فَمَنْ یَکوُنُ اَسْوَءَ حالاً مِنّى  پس کیست که بدحال تر از من باشد...