خدایا درهنگام گناه که من نافرمانیت کردم نه از باب این بود که پروردگاریت را منکر بودم... و یا دستورت را سبک شمردم و یا خود را در معرض کیفرت درآوردم و یا تهدیدهاى تو را بى ارزش فرض کردم بلکه گناهى بود که پیش آمد و نفس سرکش نیز آنرا آراست و هواى نفس نیز چیره شد و بدبختى هم کمک کرد و پرده آویخته (پرده پوشى تو) هم مرا مغرور کرد و در نتیجه تا آنجا که مى توانستم در نافرمانى و مخالفت تو کوشیدم...

اکنون کیست که از عذاب تو مرا نجات دهد و از دست دشمنان در فرداى قیامت چه کسى خلاصم کند و به ریسمان چه کسى چنگ زنم اگر تو رشته خود را از من قطع کنى...

به عزتت سوگند اگر برانیم من هرگز از در خانه ات برنخیزم... و دست از تملق و چاپلوسیت برندارم... چون شناسایى کرمت و رحمت وسیعت به دلم الهام شده ، بنده به نزد چه کسى رود جز به درگاه مولایش... و مخلوق به که پناهنده شود جز به خالقش...

وَلا خَرَجَ حُبُّکَ مِنْ قَلْبى و بیرون نرود محبتت از دلم...

سَیِّدى اَخْرِجْ حُبَّ الدُّنْیا مِنْ قَلْبى اى آقاى من محبت دنیا را از دلم بیرون کن...

وَاَعِنّى بِالْبُکآءِ عَلى نَفْسى فَقَدْ اَفْنَیْتُ بِالتَّسْویفِ وَالاْمالِ عُمری و یاریم ده به گریه کردن بر خویشتن زیرا که من عمرم را به امروز و فردا کردن و آرزوها گذراندم...

فَمَنْ یَکوُنُ اَسْوَءَ حالاً مِنّى  پس کیست که بدحال تر از من باشد...

سَیِّدى اِلَیْکَ رَغْبَتى وَاِلَیْکَ رَهْبَتى آقاى من اشتیاق من بسوى تو است و هراسم از تو است...

فَیا مَوْلاىَ وَیا مُؤَمَّلى وَیا مُنْتَهى سُؤْلى فَرِّقْ بَیْنى وَبَیْنَ ذَنْبِىَ الْمانِعِ لى مِنْ لُزُومِ طاعَتِکَ پس اى مولاى من و اى آرزویم و اى آخرین سرحد خواسته ام میان من و گناهم را که مانع از ملازمت اطاعت تو است جدایى بینداز...

بیامرز براى من آنچه از کردارم که بر مردم پوشیده مانده و ادامه بده برایم آنچه را که بدان مرا پوشاندى...

اى بخشنده ترین عطابخش... عطاکن به من خواسته ام را در مورد خود و خانواده و پدر و مادر و فرزندان و بستگان و برادران دینیم و زندگیم را خوش و فراخ گردان و مروتم را آشکار ساز و تمام حالات مرا اصلاح کن و بگردانم از کسانى که عمرش را طولانى و کردارش را نیکو و نعمتت را بر او تمام کرده و از او خوشنود گشته اى...

تنها تویی... تنها تویی در خلوت تنهايي ام... تنها تو می خواهی مرا... با این همه رسوائی ام...