ز درون بود خروشم ولی از لب خموشم

یکی تازگی گفت «ما اکثرا توی تهران داریم برای صاحبخونه‌هامون کار می‌کنیم» و دردم گرفت خیلی.

وپناه ببر به خدایت

«هرکسی‌راصبح‌امیدی‌است‌دردل‌های‌شب»

هر کجا که یوسفی باشد چو ماه... جنت است گرچه باشد قعر چاه... بله... بستگی داره که یوسف ما کجا باشه...

ان شاءالله روزی برسه که همه صاحب خونه باشند و بشند... یه جایی خوندم در کشور ۲۶ میلیون خانوار داریم و ۳۰ میلیون خانه و ۵ میلیون بی خانه و مستأجر... یعنی ۲۱ میلیون خانوار خانه دارند... ۵ میلیون بی خانه و مستاجر... و ۴ میلیون خانه ی خالی...

چو بَرده‌ای که امیدش به روزِ آزادی‌ست صبور باش و به تن تازیانه را بپذیر

پرنده بودن خود را مبر ز یاد ولی کنون که در قفسی، آب و دانه را بپذیر نشاط عشق به رنج وجود می ارزد ملال این سفر جاودانه را بپذیر

‏یه رفیق و یار پایه داشته باشی مثل اونجایی که عباس معروفی میگه: همراهت می‌آیم تا آخر راه، و هیچ نمی‌پرسم هرگز؛ با تو اول کجاست، با تو آخر کجاست.

یه اصطلاح حال به‌هم‌زن و مهوع دیگه که واقعاً می‌تونم روش بالا بیارم اینه: «حالِ دلتون خوب باشه.» حالِ دل دیگه چیه؟ مضاف‌ومضاف‌الیه‌های زائد چیه که توی گفتار آدما سبز شده و خیلی هم بهشون حس ادیب و سخنور بودن می‌ده.

آره... ولی در کل حال دلی خوبه که خراب باشه... بعبارتی خوب بودن دل در خراب بودنشه... و حال دل من گاه گاه و گاه و بیگاه خراب است و این خوب نیست... بلکه باید دم به دم خراب باشد... من خرابم زغم یار خراباتی خویش... می زند غمزه ی او ناوک غم بر دل ریش...

چرا بره ها وسط دعوا با گرگی که میگه "دندون من تیزتره" باید اشاره کنن که "دنبه‌ی من لذیذتره"؟!