‍ آدمایی که از اتفاقات ناخوشایند زندگی خودشون چیزی یاد نمیگیرن، وجدان هستی رو مجبور می کنن تا اون اتفاقات رو تا اونجا که نیاز باشه تکرار کنه تا فرد اون چیزی رو که اون اتفاقات ناخوشایند می میخوان بهش آموزش بدن رو یاد بگیره.

ولی ناامید شدن از آدم‌هایی که یه روزی همه‌ی امیدمون بودن چقدر تلخه، مثل اونجا که مهدی سهیلی میگه: وای بر من، تو همانی که امیدم بودی؟

و کاش وقتی ابر غم به گلوی کوچکت می رسد، از یاد نبری شانه ای در کار نیست و بهتر است بپذیری همیشه قرار است در آغوش باد گریه کنی. زیرا رنج تنهاست و رنجور تنهاتر . . - حمید سلیمی

#انگیزشی ‏اگه حس می‌کنی خیلی بد شانس و بدبختی به اون درختی فکر کن که قطعش کردن واسه کاغذِ کتاب زیباکلام . .

آن صبر که در حوصله ی غیر نگنجد در ماست که خارج بُوَد از طاقتِ ایوب

فریاد رسی چو نیست فریاد چه سود باشد؟

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مدعی، خدا بکند..

می خواست کوره در دلِ انسان بنا کند مقدور چون نبود، جگر آفریده است!

بعد از عمری دلگیریای غروبِ جمعه میره تو غروب شنبه...

یه پسر بچه ی ۶ ساله ی با مزه دیدم تو خیابون، یهو ‌مامانش صدا کرد حشمت بیا، تا حالا یه حشمت ۶ ساله از نزدیک ندیده بودم.