بخدا که الان یه کسایی واسم قیافه میگیرن که قبلاً همه‌ی پزشون این بود که باهام حرف میزنن:)) خلاصه اینکه زندگی وفا نداره.

،، نبودت مرا اینگونه سوزاند؛ استخوان به استخوان... انگار درون سینه‌ام هیزم ریختی و سپس قلبم را کبریت زدی! آتش در سینه‌ام می‌تپید؛ نه قلبی.

-

ایشون همیشه برای مناسبت ها توی امامزاده صالح برنامه داشتن (و حقیقتا هم برنامه هاشوت قشنگ بود) الان که اینو دیدم واقعا ناراحت شدم،خدا رحمتشون کنه:)

...

ولی دیروز روز خوبی بود چشم نزنم.

〃اگه مدام اورثینک کردن درمورد چیزابی اهمیت شغل بود من پولدار می‌شدم.

خوشگذرونی‌ای که بخاطرش مجبور باشی از خوابت بزنی رو باید انداخت جلو سگ.

ولی حرفمو پس میگیرم،خدایی یه‌وقتایی ارزش داره باشی از خوابت نطنطنسنسنس

یکجور حسِ تهیِ خلسه‌آوری‌ست. وارد اینستاگرام و تلگرام که می‌شوم حجمِ غلیظی از ترس و ناامیدی و اندوه پاشیده می‌شود توی صورتم. دوست ندارم‌شان. گمان می‌کنم که هیچکس دوست نداشته باشدشان. چرا باید آدم اضطراب و اندوه را دوست داشته باشد؟ چرا ما غم و اندوه را راحت‌تر و بیشتر بین همدیگر منتشر می‌کنیم؟ -کامل غلامی

‏تا حالا شده از يه فضاى مجازى دى اكتيو كنين و با يه اكانت فيك "دقيقاً" تو همون فضا حاضر بشين؟ مى بينين كه هيچ چيزى با عدم حضور شما تغيير نكرده! روانكاوا ميگن اين تجربه يادآور حس مرگه.

گلودرد <<<بقیه‌ی دردای سرماخوردگی