-حی علی العزا، حی علی البکاء-

من و تک‌تک سلول‌های بدنم دلمون هیئت میخواد!

اینکه نمیتونم برم هیئت و باید بشینم خونه و درس بخونم واقعا عذابه.

من کل زندگیمو درحال فرار کردن بودم، فرار از واقعیت هر چیزی و این دقیقا بزرگترین اشتباه من بود و باعث شد زمانی با حقیقت چیزهایی که ازشون فرار میکردم روبه رو بشم که واسه پذیرش یا درست کردنشون خیلی دیر شده!

در به در در پی گم کردن مقصد رفتیم…

این جوان را پیر کرده درد هجرانِ نجف..

نباید خودم‌و با کسی مقایسه کنم. نباید خودم‌و با کسی مقایسه کنم. نباید خودم‌و با کسی مقایسه کنم. نباید خودم‌و با کسی مقایسه کنم.

‏نمی‌دونستم اینکه فقط یکم خودم رو بیشتر تو اولویت قرار بدم انقدر به اطرافیانم بر می‌خوره.

لذتی بالاتر از این نیست که کسی را بیابی که جهان را مثل تو ببیند؛ این‌گونه می‌فهمیم که دیوانه نبوده‌ایم.

تو نور چشم منی؛ ای چشم مرا نور، مرو.. -اگر می‌شود، می‌توانی، بمان!

ترس فقط اونجا که هوشنگ ابتهاج می‌گه: «وقتی همه چیز خوب است، می‌ترسیم؛ ما به لنگیدن یک جای کار عادت کرده‌ایم»