مولا‌امیرالمؤمنین‌(علیه‌السلام) لَو أحَـبَّني جَـبلٌ لَتَهافَـتَ اگر كوهى مرا دوست‌بدارد درهم فرو ريزد.. -نهج‌البلاغه،حکمت۱۱۱

از آسایشِ جسمت بزن، و به روحت کمال بده. عزیز من؛ نمی شود که روح عظمت پیدا کند، و جسم در ناراحتی و فشار قرار نگیرد. ما همه به دنبال معجزه‌ای برای خوب شدن هستیم. _ نه فقط خوب شدن، که هر هدفی عمل میخواهد و رنج. اگر به امید معجزه‌ نشسته‌اید، زهی خیال باطل که؛ خواهید مُرد بدون هیچ تغییری! و اینجاست که میگوید: دنیا جهنم است برای کسانی که نمی‌خواهند گناه کنند...

و چه رفاقت‌ها و دلدادگی‌ها که فدای اعتقادات شد؛

-ٱقرَأۡ بِٱسمِ رَبِّكَ ٱلَّذِي خَلَقَ!-💚

مرا به من نسپاری که میروم از دست ! خودت کفالت من را قبول کن مولا ..‐

با تمام وجود دلم میخواد برم یه ساندویچی قدیمی که، «آسمان چشم او، آیینه کیست» توی مغازه پخش بشه، قائمکی اعلامیه‌های امام رو تبادل کنیم، بعد بشینیم درباره آخرین کتاب شریعتی و اینکه تظاهرات بعدی کی و کجا باشیم حرف بزنیم، بعد نوار سخنرانی مطهری رو بگیرم و برم حسینیه ارشاد و آخر هرشبم با همسایه‌ها بریم رو پشت‌بوم و الله‌اکبر بگیم.. چرا من زمان انقلاب نبودم؟:)

از اولین اللّه‌اکبر عالم که پیش از خلقت‌ بشر، علی در بام عرش گفت و بعد ملائکه آموختند که چگونه تکبیر بگویند، تا فریاد اللّه‌اکبر آن مهاجر سیه‌چرده‌ی بِلال‌نام بر بام مأذنه مسجدالنبی مدینه؛ از اللّه‌اکبرهای سپاه‌اسلام بعد از هر فرود ذوالفقار بر پیکر کفر تا هر اللّه‌اکبر حسین بعد از خون‌آلود شدن یارانش در کربلا. از نخستین فریاد اللّه‌اکبر سیدروح‌اللّه بر منبر فیضیه قم در سال ۴۲ تا تکبیرهای واپسین روزهای بهمن‌ماه ۵۷ و تا هر اللّه‌اکبر رزمندگان فکه و شلمچه تا حلب و دمشق و غزه و تا فریاد اللّه‌اکبر حضرت موعود(عج)، میان رکن و مقام کعبه به هنگامه‌ی ظهورش؛ همیشه خدای جبهه حق بزرگتر از مکر جبهه کفر بوده. همیشه فریاد اللّه‌اکبر گویان مستضعف، قوی‌تر از ستون‌های کاخ سلاطین و جابران بوده. و همیشه اراده‌ی خداوند بر این بوده که ندای اقتدار اللّه‌اکبرش بر صدای وسوسه‌آلود و دل‌فریب ابلیس‌ها غالب باشد؛ وَ لَو کَرِهَ المُشرِکون. پس به امتداد حنجره‌ی علی؛ اللّه‌اکبر، اللّه‌اکبر، اللّه‌اکبر!

باز‌هم بگو داستان انقلاب را..!

-ای عهده‌دارِ مردم بی دست و پا ،حسین:)

از حُر پرسیدند: اباعبدالله‌الحسین‌علیه‌السلام برای تو چگونه مولایی است؟! فرمود: امام‌حسین‌علیه‌السلام، تفسیر آیه‌ی "لا تقنطوا من رحمه الله" است...

-من تا ابد، دین و دنیامو مدیون عباسم:)!

أَقُولُ لِمَنْ أَفْسَدَ الدَّهْرُ حَالَهُ وَبَاتَ كَسِيرًا لَا يُرْجَىٰ لَهُ جَبْرُ تَسَلِّىٰ وَبِالعَبَّاسِ لُذْ غَيْرَ آيسٍ فَكَمْ أَصْلَحَ العَبَّاسُ مَا أَفْسَدَ الدَّهْرُ. «خطابم با كسی‌ست كه روزگار حالش را به هم ريخته، در هم شكسته، و اميدی به بهبودش نيست؛ اندوهگين نباش! و اميدوار "به عباس پناه ببر..." چه بسيار بوده كه عباس، آنچه روزگار خراب كرده را باز ساخته...» -مترجم:فاطمه محبی