از اولین اللّه‌اکبر عالم که پیش از خلقت‌ بشر، علی در بام عرش گفت و بعد ملائکه آموختند که چگونه تکبیر بگویند، تا فریاد اللّه‌اکبر آن مهاجر سیه‌چرده‌ی بِلال‌نام بر بام مأذنه مسجدالنبی مدینه؛ از اللّه‌اکبرهای سپاه‌اسلام بعد از هر فرود ذوالفقار بر پیکر کفر تا هر اللّه‌اکبر حسین بعد از خون‌آلود شدن یارانش در کربلا. از نخستین فریاد اللّه‌اکبر سیدروح‌اللّه بر منبر فیضیه قم در سال ۴۲ تا تکبیرهای واپسین روزهای بهمن‌ماه ۵۷ و تا هر اللّه‌اکبر رزمندگان فکه و شلمچه تا حلب و دمشق و غزه و تا فریاد اللّه‌اکبر حضرت موعود(عج)، میان رکن و مقام کعبه به هنگامه‌ی ظهورش؛ همیشه خدای جبهه حق بزرگتر از مکر جبهه کفر بوده. همیشه فریاد اللّه‌اکبر گویان مستضعف، قوی‌تر از ستون‌های کاخ سلاطین و جابران بوده. و همیشه اراده‌ی خداوند بر این بوده که ندای اقتدار اللّه‌اکبرش بر صدای وسوسه‌آلود و دل‌فریب ابلیس‌ها غالب باشد؛ وَ لَو کَرِهَ المُشرِکون. پس به امتداد حنجره‌ی علی؛ اللّه‌اکبر، اللّه‌اکبر، اللّه‌اکبر!

باز‌هم بگو داستان انقلاب را..!

-ای عهده‌دارِ مردم بی دست و پا ،حسین:)

از حُر پرسیدند: اباعبدالله‌الحسین‌علیه‌السلام برای تو چگونه مولایی است؟! فرمود: امام‌حسین‌علیه‌السلام، تفسیر آیه‌ی "لا تقنطوا من رحمه الله" است...

-من تا ابد، دین و دنیامو مدیون عباسم:)!

أَقُولُ لِمَنْ أَفْسَدَ الدَّهْرُ حَالَهُ وَبَاتَ كَسِيرًا لَا يُرْجَىٰ لَهُ جَبْرُ تَسَلِّىٰ وَبِالعَبَّاسِ لُذْ غَيْرَ آيسٍ فَكَمْ أَصْلَحَ العَبَّاسُ مَا أَفْسَدَ الدَّهْرُ. «خطابم با كسی‌ست كه روزگار حالش را به هم ريخته، در هم شكسته، و اميدی به بهبودش نيست؛ اندوهگين نباش! و اميدوار "به عباس پناه ببر..." چه بسيار بوده كه عباس، آنچه روزگار خراب كرده را باز ساخته...» -مترجم:فاطمه محبی

بگذار هر چه می‌خواهد بشود‌. من تاریک‌ترین اعماق سیاهی را لمس کرده‌ام؛ دیگر از چه بترسم؟

به سخن علی علیه‌السلام گوش بسپارید: «دل‌هاتان را از دنیا بیرون برید، پیش از آن‌که بدن‌هاتان را از آن بیرون برند».

وصف حال.

من؟پناهنده از دردی به دردی دیگر.

-ندونستن خیلی آزار دهندست-

سالها حرارت آتش جگرم را درسینه‌ حس کردم و در نهایت پریشانی‌ام بودم که تسکینم را در آن "چشم‌ها" یافتم…