أَقُولُ لِمَنْ أَفْسَدَ الدَّهْرُ حَالَهُ وَبَاتَ كَسِيرًا لَا يُرْجَىٰ لَهُ جَبْرُ تَسَلِّىٰ وَبِالعَبَّاسِ لُذْ غَيْرَ آيسٍ فَكَمْ أَصْلَحَ العَبَّاسُ مَا أَفْسَدَ الدَّهْرُ. «خطابم با كسی‌ست كه روزگار حالش را به هم ريخته، در هم شكسته، و اميدی به بهبودش نيست؛ اندوهگين نباش! و اميدوار "به عباس پناه ببر..." چه بسيار بوده كه عباس، آنچه روزگار خراب كرده را باز ساخته...» -مترجم:فاطمه محبی

بگذار هر چه می‌خواهد بشود‌. من تاریک‌ترین اعماق سیاهی را لمس کرده‌ام؛ دیگر از چه بترسم؟

به سخن علی علیه‌السلام گوش بسپارید: «دل‌هاتان را از دنیا بیرون برید، پیش از آن‌که بدن‌هاتان را از آن بیرون برند».

وصف حال.

من؟پناهنده از دردی به دردی دیگر.

-ندونستن خیلی آزار دهندست-

سالها حرارت آتش جگرم را درسینه‌ حس کردم و در نهایت پریشانی‌ام بودم که تسکینم را در آن "چشم‌ها" یافتم…

کاش از این به بعد دهنمو ببندم و همین یذره‌ایم که افکارو احساساتم رو برای بقیه توضیح میدم دیگه نگم.

او‌ می‌آید، تیکه به دیوار حرم می‌زند!(:

مَتٰی تَرانا و نراك، یابن‌الحسن روحي فداك…

:)