متنفرم از کسایی که به اسم شوخی همه رو مسخره میکنن، اونم در حالتی که خودشون بیشتر از همه سزاوار مسخره شدنن.
تو دین بودی یا مذهب؟ نمیدانم.
اما به تو ایمان آوردم.
به خیزشِ موهایت از زیر روسری.
یا به چال عمیقِ روی گونههایت.
شاید هم به کهکشانی که در اعماق چشمانت بود و روحم را از این جهان و غمهایش جدا میکرد…
«در این کشاکشِ سختِ میانِ موت و حیات
امیدِ وصلِ تو ما را دلیلِ هر نفس است..»
یابن الحسن!
به حرمت شاه نجف،
مرا آمادهٔ ورود به ماه خدا کن…
-این دل براے ماہ خدا روبراہ نیست-