_

ولی مردم ِایران نه تنها واسه خاکشون، بلکه واسه این پرچمم جون میدن ! حالا هی شما کری بخون، کی اهمیت میده ؛) - کت تن ِماست -

‌ می‌فرمایند که القلب حرم الله . یعنی این دل فقط جای خداست ؛ اما ما آدم‌ها گاه‌ و بی‌گاه این حرم امن را به غیرِ او اختصاص می‌دهیم و به خود که می‌آییم ، می‌بینیم که از او دور شدیم . می‌گردیم و می‌گردیم تا به دنبال علت‌های بیرونی باشیم و از این دوری نجات پیدا کنیم ، غافل از اینکه اشکال کار همین نزدیکی‌هاست . دوای درد ما ، درون ماست و ما حیران و سرگردان به دنبال راه‌حل‌های بیرونی می‌رویم . اصلاً نقطه آغاز حرکت به سمت خدا ، همین دل بود که ما غافل بودیم و این غفلت ما را به بی‌راهه برد . دل اگر دل است باید فقط جای محبوب باشد و بس . از خودش بخواهیم به دلمان نگاهی کند تا جز خودش در دلمان کسی را ساکن نکنیم . از خودش بخواهیم ما را در آغوش بگیرد که قلبمان جز با آغوش و یادِ او ، آرام نمی‌گیرد . [ إِلَهِی هَبْ لِی قَلْباً يُدْنِيهِ مِنْكَ شَوْقُهُ . ]

بسم‌الله .

‌‌ با غمات قایم موشک بازی نکن ، اگه سیاهیِ گوشه لباسشو از پشت مبل دیدی ، بلند داد بزن «دیدمت» ؛ بعدشم سریع برو سمتش ، تا فرار نکرده و زودتر از تو دستشو نزده به دیوار و نگفته «سُـک‌سُـک» بگیرش . این بار تو زودتر بدو تو این تونلِ سیاه و تاریك‌ ، این بار تو دستتو بزن به دیوار و برنده شدنتو جشن بگیر ! این بار تو اونی باش که باهاش رو به رو میشه ؛ این بار بزار صدای «سُـک‌سُـک» گفتنِ تو بپیچه تو این خونه ؛ [ این بار تو شکستش بده وُ لبخند بزن . ]

‌ من، از میان تمام چیز‌هایی که می‌گویم ، می‌نویسم و می‌شنوم ، فقط نزدیک‌ترین‌ هایشان به تو را دوست دارم ؛ همان‌هایی که با مهر پیوند خورده‌اند به نام تو . به‌ خمِ آشفته‌ی ابرویت ، قند گونه‌هایت ، یاقوت لبت ، آغوشِ امنت ، عشقِ درون قلبت . گاهی فکر می‌کنم که شاید رسالتِ تو ، زنده کردن حیرانی بود که میان باتلاقِ دنیا دست و پا می‌زد . من ، تو را دوست دارم به طوری که به غیر با تو بودن ؛ دلم آرزویی ندارد 💚 : )

بسم‌الله .

‌ ما خیلی توی حرم امام رضا ، اشتباهی رفتیم گفتیم « صلی الله علیک یا اباعبدالله » این بار هم بطلب که اشتباهی رو به روی گنبدِ شما ، به امام رضا سلام بدیم :))))))))))