: )

دو ماه از روزگارِ رفته بگذشت .. در خلوت وقتی به گذشته می‌اندیشم از خود می‌پرسم چه کسی مرا از آنچه بودم ، به این‌جا کشاند .. و آن من ِگذشته به کجا رفت ُ این من ِکنون ز کجا آمد .. تاثیر گذار بود ُعمیق ؛ آنچنان که ، همه‌ی علایق و سلایق ِآن من ِگذشته را با خود به فراموشی برد ُ و این من ِحال را برایم به یادگار گذاشت .. او خود را مشغول اطرافیان کرد تا دیگر آن من ِحال را نبیند و نشنود .. و این ندیدنش عمق داشت ، درست مثل ِبریدن ِدست توسط ِلبه‌ی تیز ِکاغذ همانقدر ظریف و آسیب رسان ((: . به قلم ِ| الف‌میم .

عقل آن است که ما را به او برساند ؛ - عین‌صاد -

تویی صاحبم ، خوش به اقبال‌ من ( :

لنهرب بعيداً ؛ هذه الدنيا لا تصلح لنا .

یا در این راه کشته می‌شویم ؛ یا دشمن را از میان برمیداریم هر کدام اتفاق بیوفتد ، بهترین است .. - آقای‌شهیدم -

اهالی‌ ِتائب هزارتایی شدنتون مبروك ( :

از دل های کپك زده‌ی مان گاهی بپرسیم ، این دنیا چه دارد که خدا ندارد ؟ .

هندزفری اگر در دسترس نبود ، یه گوشه‌ خلوت کنید و گوش بدید ، قشنگه ((: