لبخند من گاها بی اجازه می آید گویی از فردا خبر دارد (:

تبسمت به یاران چه آتشی به دل زد که سهم سائلی را به اغنیا بدادی چه غم؟ خدا که کافیست برای مستمندان اگرچه خُمس خود را ز ثروتت ندادی (؛ _عماد_

چشم بستم صورتت در خواب خود دیدن کنم چشم من را جای تو ،کابوس رفتن برگرفت _عماد_

مور لانه نیابد اگر، دل به برکه خواهد زد ...

من را به آغوشت بکش اینک و احیا کن . وگرنه به زودی از همه ی دنیا به ناچار خداحافظی میکنم...

پس از شب‌های تلخ بی‌کسی صبح امیدی هست مرا در اوج نا‌امید بودن‌ها امیدی هست… _جناب سیدی_

امیدوارم، اگرچه که جان رسیده به لب به صبح می‌رسد این روزگارِ دائم شب! _جناب سیدی_

عمری که فقط طی شد عمری که فقط رد شد ماییم و شب و آه و تشویشِ “چه خواهد شد” _جناب سیدی_

در هاله ای قدسی به چشمانم تو می آیی و نقاش تجدد گشته ای معنی "مطلوب" _عماد _

شب به شب از آتش خود شمع شدم برای تو مباد چشم ناز تو به تار شب نه عادتی است _عماد_

نور حقی که از او نور خدا روشن گشت ... برق دندان علی بود که خندید و گذشت (:

دلم دیوانه بودن با تو را می خواست… _جناب اخوان ثالث _