عاشقان در زندگی دنبال مرهم نيستند دردِ بی درمانشان را درد درمان می‌کند _خانم عباسلو_

من از تبار تیشه ام، با من غمی هست در ریشه ام احساس درد مبهمی هست بر گیسوانم بوسه زد روزی خداوند در سرنوشتم راه پر پیچ و خمی هست وقتی مرا با خاک یکسان خواست یعنی در نقشه ی جغرافیای من بمی هست من روی آرامش نخواهم دید با تو با تو لفی خسر است هر جا آدمی هست جز زخم این دنیا نخوردم از تو ای عشق آیا در آن دنیا امید مرهمی هست؟ _خانم عباسلو_

کتاب قصه پر از شرح بی وفایی اوست اگرچه او همه ی عمر فکر ما شدن است چه فرق می کند عذرا و لیلی و شیرین؟ که او حکایت یک روح در هزار تَن است _خانم عباسلو _

ای عشق! بگو گرمی بازار تو تا کی؟ ای دل! غم ارزانی بسیار تو تا چند؟ دیدار من و او، چه سرانجام قشنگی: همصحبتی شعله و باد، آتش و اسفند _خانم عباسلو _

+فاصله بینمون اینجوری بود : من شناخت مطلق ازش داشتم و اون بی خبری مطلق از من (: _مستند _

اجازه بدین تکرار کنم : وطن کجاست؟ عقلا منطقا نجف ((((:

چاره من نمی‌ کنی چون کنم و کجا برم؟شکوه بی‌ نهایت و خاطر ناشکیب را _جناب معیری_

منم ابر و تویی گلبن که می‌ خندی چو می‌ گریمتویی مهر و منم اختر که می‌ میرم چو می‌ آیی _جناب معیری_

ما را ز تو غیر از تو تمنایی نیستاز دوست به جز دوست، نمی باید خواست _جناب معیری_

به مهر و ماه چه نسبت فرشته روی مرا؟سخن مگو که مرا نیست تاب گفت و شنید _جناب معیری_

محرم و صفر تموم شد رفقا (: حالا به امید گریه برای کی زنده بمونیم؟