چيزي نگويم مگر با چشم هايم… با تو بنشينم و غزلي سر دهم از شب تار تو سحري دم دهم… _یه تیکه از قلبم_

تو را همچون بتی هر دم پرستیدم ولی انگار ، که باید همچو ابراهیم تو را هم بشکنم روزی .

چه تلخ قصه ای بوَد دوری تو ز جان من تاب مرا دگر نبود خواندن زهر جان شکن _عماد_

حوصله و روی سخن با دگران نیست مرا نیستی حوصله حمل جهان نیست مرا (؛ _عماد_

شاید نشود روزی من وصل تو آخر اما خوب بدان در طلبت بود که مردیم! _عماد_

تف تو شعری که به خاطرش رفیقت باهات قهر کنه

...

آرام به زمزمه گفتم به چه قد و بالای بلندی خاک عالم به سرت چه گوش تیزی داری

آه من چون پیچیکی پیچیده بر ایوان این خانه که چندی بعد می آید و می‌پیچد به دور نرده‌ ی بام شما حتما (: _عماد_

امیرالمؤمنین فرمودند که: - مُحب ما وقتی به حال احتضار میفته همه میان بالا سرش ولی خب... دیگران به درد محتضر نمی‌خورن. حضرت فرمود: من میام بهش می‌گم: «انا علی الذی کنت تحبه...» اون علی‌‌ای که سنگ‌ش رو به سینه‌ات می‌زدی...من هستم.

کاش دمی به سوی من به چشم خود نظر کنی این دل تلخ و تنگ من به قند خود شکر کنی _عماد_

امشبم مانند دیشب پرسه هایم در خیابان بی ثمر مانده کجایی پس تو ای آرام این جان؟ _عماد _