چرا آشفته حال است این نگار ما که با هر غم بسوازند دو چشم ما _عماد

آه منم در طلبت عاشق و سرگشته از این طره ی گیسوی پریشان شده ات _عماد

نپرس از حال من خوب و بدم پیداست که پیش یار خوبم من و غیر از آن طنین آه من برجاست _عماد_

شنیده ای که عاشقان مریض پر تلاطم اند؟ شکر که عاشق نشدم فقط کمی تب دارم ! _امزک_

سرمست شود دل از "ميم"مالكيت مدهوش شود دل از عطر نگاهت… _یه تیکه از قلبم_

خب بعضی وقتا هم اینشکلیه دیگه همه چی مطابق میل نیست همه زورتو میزنی اما نمیشه ،شاید چون همه چیز رو نمیبینی ...یعنی منظورم اینه که دوربین دید تو داره یه مسیر رو صاف میبینه اما اگر دوربینو بیاری بالا و از یه زاویه دید خیلی بلند ببینی مانع های راهتو میبینی ...یا حتی شکستش رو دره اش رو ! اون دوربین با زوایه بالا خداست یهو یه کاری میکنه اشکت در بیاد اما خب نمیخواد زار زار گریه اتو بعد افتادن تو دره ببینه(؛ _مستند_

اشک امان بده به ما رخصت یک نفس گذار نیست؛ ولی امان بده غرق نکن چشم مرا(: عماد_

چه کسی طاقت دوری از علی دارد ؟

رفتن از پیش من و کندن جان کار تو نیست گفتن از ترک و فراموش شدن ابدا مقصد و مأوای تو نیست! _عماد_

روزی هر روز من نگاه خیره ات بود نباید از فقیری روزی او را گرفت (؛ _عماد_

(:

سرگشته شبی راه گمم گشت ز خانه سر را به دل سنگ نهفتم نه به شانه دردی به سرم بود و نگاری به دلم بود درد و غم گمگشته که باری دگرم بود سر خورد به دیوار و به بالا که بیامد درمانِ دلم بود، این سنگ حرم بود ؟ _مَه_