عشق یعنی دل میان سینه ات باشد ولی نیمه شب ها در نجف گردد به دنبال علی(:

دیشب به خواب شیرین دیدم دمی نگاری کاو کرده سوی من چون شیرین ترین نگاهی گشاده لب بگویم جانم کجایی ای جان ؟ یارا گرفته قلبم از جور و سخت دوران قبل از لبم دو چشمم آغاز قصه کردند جاری نموده اشکی رسوای قصه کردند گفتم میان گریه آقا دلم گرفته گفتم که کس نفهمید این دل چرا گرفته خندید با دو چشمش این چشم مست زیبا آرام و پر تلاطم چون صخره ای به دریا گفتم دعا کن ای دوست چشم تو نور دارد در عرش او یقینا راهی به قرب دارد دعای تو به حدسم برتر ز هر دعاییست خواه پدر باشد او ، نور تو کبریاییست بازش تبسمی کرد این یار خوب سیرت گفت او به من یقینا کردم دعا برایت پس او بخواند بر من شیرین ترین دعایی نشنیده ام من اما از روی جهل و راعی آخر به حس ختام لطف یقین تام شد تبرک از صورتش این سر پر از آه شد دیگر چه غم بماند در دل اگر تو باشی خواهم بمانی ای جان حتی اگر نباشی _عماد_

شیفته ی خم شکنی ز تار گیسوی کسی تمام من خلاصه شد در این، در عمق بی کسی _عماد_

چشم من گردید و گردید و به سویش ایستاد تو چه کردی قبله ی چشمم به سویت ایستاد؟ _عماد_

رفتنت داشت قراری با مرگ،موعد هجران رسید آخرش این قصه هم اینجا به این پایان رسید (: _عماد_

افسوس خنده تو وکیل خنجرت بود وگرنه قتل عمد و وسیله اش غمت بود _فراری_

تاریخ قتل چنگیز دیگر به سر رسیده شمار کشته هایت سر به فلک کشیده _فراری_

امروز قوه ی علوم انسانیم تمایل به کشتار داره 🥸

مستان در ميكده، دم از شمس و مولانا ميزنند… فارغ از دولت عشق آن دو ، باده را نوش ميزنند ولي من در گوشه ميخانه نشينم با ساقي خويش گويم به ساقي ، فارغ از دولت عشق آنها ساقيا باده ريز تا گويم از دو نرگس ناب يار باده نوشيم و باده نوشيم تا شويم مست از عطر يار… _یه تیکه از قلبم_

وطن کجاست ؟ عقلا منطقا نجف !(:

من که دیدم صخره مرمر اصابت کرده با امواج این دریا بگو هی تو که ای احمق فقط دستش شده شانه در این موها -فراری_

سر این کلاف غصه نشد باز دمی پیش کسی حال من خوب نباشد چه بسا زمن نپرسیده کسی(: _فراری_