ای ساربان آهسته ران کارام جانم می‌رود آن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود

عشق و رسوایی و انگشت نمایی و‌ملامت همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی _ جناب سعدی_

شراب و باده و خم همگي بهانه است خود به تنهايي مست گشتم از چشمانت جرعه جرعه نوشيدم از جام چشمانت تا كه گم گشتم ميان خمخانه چشمانت _یه تیکه از قلبم_

آه ز این کلاف پر پیچ و خم درون سر گرفته صبر ما ز این بلبل در درون سر _عماد_

نگاهم رو به روی روی تو یار یگانه و‌ شغل من ز امشب شد سلوک عارفانه _عماد_

پلک من ار به دمی به روی خود بسته شود نقش و‌نگار صورتت به بوم دل بسته شود _عماد_

گفتم دگر نریزم اشکی من از فراقت گفتا مزن تو لافی کز پس آن نیایی _امزک_

شکست شیشه‌ی دل را مگو صدایی نیست که این صدا به قیامت بلند خواهد شد _جناب صائب تبریزی _

حضور خاطر اگر در نماز معتبرست امید ما به نماز نکرده بیشترست _جناب صائب تبریزی _

ز گردش روزگار غم مخور اي جانِ جان روزي من ز تو دور بودم و تو ز من كدام يك مي پنداشت كه امروز وصال ما رسد چرخ فلك ميچرخد همچون پيچش مويت غم مخور كه روز شادي نزديك است جانِ من… _یه تیکه از قلبم_

زیباتر از آن خنده بر گوشه ی لعل او این برق نگاهش بود هنگام تماشایت(: _عماد_

عهد کردم که نگویم شعر و‌هجو و نثرِتلخ چه کنم شعله شعرم به نگاه تو گرفت ؟ تلخ تراز فنجان قهوه چای چشم تو نبود؟ چه کنم قافیه ها باز به چشم تو گرفت... _عماد_