پلک من ار به دمی به روی خود بسته شود نقش و‌نگار صورتت به بوم دل بسته شود _عماد_

گفتم دگر نریزم اشکی من از فراقت گفتا مزن تو لافی کز پس آن نیایی _امزک_

شکست شیشه‌ی دل را مگو صدایی نیست که این صدا به قیامت بلند خواهد شد _جناب صائب تبریزی _

حضور خاطر اگر در نماز معتبرست امید ما به نماز نکرده بیشترست _جناب صائب تبریزی _

ز گردش روزگار غم مخور اي جانِ جان روزي من ز تو دور بودم و تو ز من كدام يك مي پنداشت كه امروز وصال ما رسد چرخ فلك ميچرخد همچون پيچش مويت غم مخور كه روز شادي نزديك است جانِ من… _یه تیکه از قلبم_

زیباتر از آن خنده بر گوشه ی لعل او این برق نگاهش بود هنگام تماشایت(: _عماد_

عهد کردم که نگویم شعر و‌هجو و نثرِتلخ چه کنم شعله شعرم به نگاه تو گرفت ؟ تلخ تراز فنجان قهوه چای چشم تو نبود؟ چه کنم قافیه ها باز به چشم تو گرفت... _عماد_

وفا داری مدار از بلبلان چشم که هر دم بر گل دیگر سرایند _جناب سعدی_

مرا مادر دعا کرده است گویی که از تو دور بادا آنچه جوئی _جناب نظامی_

ندیدم من کسی را چون که من بینم خودم را از چه رو قصد نصحیت کرده ای لیک ندیدی من را؟ _فراری_

غباری تیره همچون رعد و طوفان نشسته بر تن و جان چند روزی نمیدانم کجا گردم ؟ به کویش؟ نباشد جز در آنجا بوی دوری _عماد_

تو را همچون بتی هر دم پرستیدم ولی انگار ، که باید همچو ابراهیم تو را هم بشکنم روزی .