ندیدم من کسی را چون که من بینم خودم را از چه رو قصد نصحیت کرده ای لیک ندیدی من را؟ _فراری_

غباری تیره همچون رعد و طوفان نشسته بر تن و جان چند روزی نمیدانم کجا گردم ؟ به کویش؟ نباشد جز در آنجا بوی دوری _عماد_

تو را همچون بتی هر دم پرستیدم ولی انگار ، که باید همچو ابراهیم تو را هم بشکنم روزی .

گر کسی گوید که بهر عشق بحر دل چرا شوریده و شیدا شود؟ تو جوابش ده که: اندر شوق بحر قطره بی‌آرام و ناپروا شود _جناب مولوی_

حرف زدن با آدمی که همه چیز رو عمیق میبینه واقعا توی یه لول دیگه اس

این کعبه که گویند از عرش برتر است از سینه چاکان قدیمی حیدر است((((:

ای کسی که همچو خونی در رگ بی‌جان من تو نه آنی که توانم بگذرم از دیدنش ... _عماد_

فرصت دیدار تو گرچه که تنگ است ولی این حیات ناقص ما بسته به دیدار توست _عماد_

لو أن المرتضى أبدى مُحَله لکان الناس طُراً سُّجداً له ومات الشافعی ولیس یدری علیُ ربهُ أم ربه الله ترجمه :اگر مرتضی مقام خودش رو آشکار کند همه مردم در برابرش به سجده می افتند زندگی شافعی تمام شد و نفهمید علی خدای او بود یا الله _شافعی !_

جگرم سوخت که آهم نرود تا جایی و سپس این غم تو خاک مرا سوازنده آتش روی دلم دود و شد رفت به چشم که غمت سبب شد و‌ روح مرا سوزانده _عماد_

این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟ این چه شمعی است که جان ها همه پروانه اوست...؟