بعضی وقتا وقتی از یه آدم خداحافظی میکنیم ... نه برای خودمون بلکه به خاطر اون آدم ... نمیتونیم تحمل کنیم بیشتر از این آسیب ببینه (: _مستند _

گر من از عشق غزالی غزلی ساخته ام شیوه تازه ای از مبتذلی ساخته ام _جناب شهریار_

دیگران را اگر از ما خبری نیست چه غم نازنینا، تو چرا بی خبر از ما شده ای؟ _جناب شهریار_

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی کی بود؟ کجا رفت؟ چرا بود و چرا نیست! _جناب شهریار_

شعرای جناب شهریار همه قشنگن ولی خدا وکیلی علی ای همای رحمت توی یه لیگ دیگه ایه

به اميد آن كه شايد برسد به خاك پايت چه پيامها سپردم همه سوز دل صبا را _جناب شهریار_

چو تويي قضاي گردان به دعاي مستمندان كه ز جان ما بگردان ره آفت قضا را _جناب شهریار _

فقط این بیت تواند که کند راه مرا باز چه کنم ذره ای آدم و به باقی همه اشکم همه گرمای وجود به هوای دیدن تو و یخ قلب شکسته جاری از روضه اشکم نبود کسی به عالم که در قلب گشاید و نکرده کار راحت به خدا قطره اشکم _عماد_

ما سر بنهادیم و به سامان نرسیدیم در درد بمردیم و به درمان نرسیدیم _خواجوی کرمانی_

کس حال من سوخته جز شمع نداند کو بر سر من شب همه شب اشک فشاند _خواجوی کرمانی _

بچه ها خواجو یه شعر داره به قدری زیباست اصلا زیباست😔✨

جان هر زنده‌دلی زنده به جانی دگرست سخن اهل حقیقت ز زبانی دگرست خیمه از دایره‌ی کون و مکان بیرون زن زانک بالاتر ازین هر دو مکانی دگرست در چمن هست بسی لاله سیراب ولی تُرک مهروی من از خانه‌ی خانی دگرست راستی راز لطافت چو روان می‌گردی گوئیا سرو روان تو روانی دگرست عاشقان را نبود نام و نشانی پیدا زان‌که این طایفه را نام و نشانی دگرست یک زمانم به خدا بخش و ملامت کم گوی کاین جگر سوخته موقوف زمانی دگرست تو نه مرد قدح و درد مغانی خواجو خون دل نوش که آن لعل ز کانی دگرست _خواجوی کرمانی _