سلام(:

هنر عشق فراموشی عمر است، ولی خلق را طاقت پیمودن این صحرا نیست _جناب نظری _

موج عشق تو اگر شعله به دل‌ ها بکشد رود را از جگر کوه به دریا بکشد _جناب نظری_

عشق رازیست که تنها به خدا باید گفت چه سخن ها که خدا با من تنها دارد _جناب فاضل_

عشق یعنی در میان صد هزاران مثنوی بوی یک تک‌ بیت ناگه، مست و مدهوشت کند _جناب نظری_

نمیدانم چرا جانم هنوزم بعد این مدت نرفتی تو ز یاد من ز سنگی و یا آهن ؟

گل ِشاخ صنوبر های این باغی عزیز من گل به معنی استعاره است ز قرص قمرت _عماد_

چون سرمه می‌وزی قدمت روی دیده‌هاست لطف خط شکسته به شیب کشیده‌هاست هرکس که روی ماه تو را دیده، دیده است فرقی که بین دیده و بین شنیده‌هاست موی تو نیست ریخته بر روی شانه‌هات هاشور شاعرانه شب بر سپیده‌هاست من یک چنار پیرم و هر شاخه‌ای ز من دستی به التماس به سمت پریده‌هاست از عشق او بترس غزل مجلسش نرو امروز میهمانی یوسف ندیده‌هاست _جناب حامد عسکری_

با من برنو به دوش یاغی مشروطه‌خواه عشق کاری کرده که تبریز می‌سوزد در آه بعدها تاریخ می‌گوید که چشمانت چه کرد؟ با من تنهاتر از ستارخان ِ بی سپاه موی من مانند یال اسب مغرورم سپید روزگار من شبیه کتری چوپان سیاه هرکسی بعد از تو من را دید گفت از رعد و برق کُنده پیر بلوطی سوخت نه یک مشت کاه کاروانی رد نشد تا یوسفی پیدا شود یک نفر باید زلیخا را بیاندازد به چاه آدمی‌زادست و عشق و دل به هر کاری زدن آدم‌ست و سیب خوردن آدم‌ست و اشتباه سوختم دیدم قدیمی‌ها چه زیبا گفته‌اند «دانه فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه _جناب حامد عسکری _

عشق بعضی وقت‌ها از درد دوری بهتر است بی‌قرارم کرده و گفته صبوری بهتر است توی قرآن خوانده‌ام، یعقوب یادم داده است: دلبرت وقتی کنارت نیست کوری بهتر است نامه‌هایم چشم‌هایت را اذیت می‌کند درد دل کردن برای تو حضوری بهتر است چای دم کن، خسته‌ام از تلخی نسکافه‌ها چای با عطر هل و گل‌های قوری بهتر است من سرم بر شانه‌ات؟ یا تو سرت بر شانه‌ام؟ فکر کن خانم اگر باشم چه جوری بهتر است؟ _جناب حامد عسکری _

ندارد نای پیچیدین دگر این شعر من من شما را سخت دوست میدارم عزیز

فقط یک بار دیگر رخصت دیدار ده آخرین بار نشد سیر نگاهت بکنم _عماد_