لحظه لحظه قلب من در حصر این چشمان توست بَه چه نقاشی زیباییست قیر شب مانند چشمت (: _عماد_

جرعه جرعه شعر مینوشم که شاید آب روی آتشی، مرهم زخمی بشود _عماد_

قد و‌بالای تو همچو سرو ایست بلند اما چه کنم قصه ی این چشمت را _عماد

شنیده ام من از کسی شوخ و کمی طنازی منم کمی خوش خنده به چه بساطی بشود

اگر که تن بسوزد ز آتشی درنده آب خدا آفرید برای مرهم آن ولی اگر درونم ز آتشش بسوزد فقط توان که خندید به خون این تپنده _امزک_

....

زندگی باشد برای بعد امشب من کمی غم میخورم چایی آخر شب را جرعه جرعه با کمی سم میخورم _امزک_

شنیده ام که امشب یار بیاید ز راه دیدار گردد حاصل سود چه باشد به آه _عماد_

اگر که وصل رویت نهایتم نباشد نفس چه خواهم از این دنیای بی خیالی (: _عماد_

شهر عجیبی است که این فاصله ها در حالت کمترین ولی دور ترینند _عماد_

اگر انسان علی باشد، دگر ما را چه می نامند ؟ جهانی کافرند انگار اگر حیدر مسلمان است ؛

به دیوار مقابل نگاه کرد . فلسفه دیوار چیست ؟ چرا انسان ها میان خود و دیگران دیوار می‌کشند که بعد زور بزنند خرابش کنند و برای رسیدن بهم شادی کنند؟ یا برای نرسیدن سرشان را به همان دیوار بکوبند و از غم بمیرند؟ _دفتر یادداشت من دیوانه _ _ یاد داشت دو_