:)

۱۴۰۴ زیادی نحس بود.

خوشگلای مامان.

:)

من نذر کردم گر از این غم بدر آیم ،تا در میکده شادانو غزل‌خوان بروم.

و من بیشتر از همه چیز به تقدیر ایمان دارم.

آبیِ عزیزم.

صد خاطره تا همیشه تو قلبم میمونه.

Arefe,samin,hasti,

آن‌هایی که کشته شدند، عدد نبودند؛ «کشته» هم کلمه‌ی کوچکی است برایشان. زندگی بودند. انسان بودند. با بدن، با آرزو، با ترس، با امید. نفس کشیدند، درد کشیدند، تمام شدند. بعد، سکوت آمد و جاهایی را گرفت که دیگر پر نمی‌شود. هیچ استعاره‌ای این را قشنگ نمی‌کند.