فدای سرت که من قسمتم مثل موی تو پریشونیه.

،

از اونجایی که رمضان از راه رسیده بود و بزرگان، فتوای منعِ بوسه رو سفت و سخت‌تر از هر وقتِ دیگه‌ای صادر کرده بودن و دوری از محبوب رو تا ساعاتِ زیادی به آدمی‌زاد هدیه می‌دادن و لقمه‌ی حسرت جویدن رو به معشوق یاد می‌دادن؛ طبقِ معمول نگاهی به وضعیت کرد و چاره‌ی کار رو توی شعرِ دلنشینی پیدا کرد و بعد هم برای من خوند: گفتند که از لبانِ او غافل شو، ماهِ رمضان است، کمی عاقل شو! می‌بوسم و از کسی ندارم ترسی، ای روزه اگر معترضی باطل شو ..

صبحو کردی نقاشی:)

من اکثر اوقات وقتی جواب همشونو میدونم ولی حال ندارم انرژی بزارم:

هیچ دردی بالاتر از این نیست که در عین حال بدی و تلاش و تقلا برای عادی بودن، استرس حرفای خانوادتو بگیری و مجبور شی از اونا پنهان کنی.

زندم.

:)

شب می‌خوابی صبح بلند میشی میبینی بوم

ایرانم،ایرانِ بیچاره ی من:)

فقط از ته دل امیدوارم ایران،دوباره ایران بشه:)