*عقلِ قبل از هیاهو* Reason Before Noise
مَجنون علی ام :))
همهی انسانها دوستداشتنیاند.
گاهی با چهرهای شاد و خوشاخلاق، و گاهی با نگاهی خسته که زیر هجوم فشارها خم شده است.
آدمها فقط همان لبخندهای آرام نیستند؛
وقتی بارِ زندگی سنگین میشود، ناامیدیشان هم خودی نشان میدهد.
و در این میان، انسانها دو دستهاند:
آنان که صبوری میکنند و درد را در سکوت میجوند،
و آنان که توانِ تحمل ندارند و صبرشان پیش از پایان گرفتاریها فرو میریزد.
اما قضاوت نکنیم…
هرکسی ظرفیت خودش را دارد،
هرکسی به شیوهی خودش میشکند.
با یکدیگر مهربان باشیم؛
چون هیچکس بیزخم نیست،
فقط بعضیها زخمهایشان را بهتر پنهان میکنند.
عزیزان دل به این کانال توی تلگرام هم یه سر بزنید 🙃🐚
دوستانی که تو ناشناس پیام دادید توی خود ناشناس جوابتون رو دادم :)
بعضی رفتنها اسم ندارن…
نه میشه بهش گفت خداحافظی،
نه میشه گفت تموم شد.
یکی بود که دیگه نیست،
نه به این خاطر که نخواست باشه،
بلکه چون زمان بیخبر از دل ما جلوتر دوید.
جاش خالیه،
نه فقط کنار ما،
تو خاطرهها،
تو حرفهایی که نگفتیم،
تو خندههایی که نیمهکاره موند.
دلتنگی عجیبه…
دل آدم برای کسی تنگ میشه
که هنوز اسمش تو ذهنشه
ولی حضورش تو زندگی نه.