آدمایی که رویای حکومت بر جهان و قدرت خداگونه و تسلط بر همه دارن رو نمیتونم درک کنم حتی یادمه بچه که بودم توی داستنها و انیمیشن ها همچین کسایی میدیدم برام اصلا قابل درک نبود. چون تهش قراره بمیری. چه فایده ای داره اینکه بخاطر یه رویا آدم بکشی یا هر کار وحشیانه و شرم آور دیگه‌ای رو انجام بدی وقتی تهش مرگه چه فایده ای داره این همه ظلم و این همه در قدرت مطلق بودن. همه افراد تاریخی که اینطوری بودن رو هم درک نکردم و افرادی که رویای جاودانگی دارن. چرا ما باید هزاران سال زندگی کنیم، واقعا چرا چه فایده ای داره که جاویدان باشی جاودانگی مثل این میمونه که هزاران هزار بار یه کتاب رو بخونی با یه داستان واحد

مسخرست واقعا مسخرست

مشکل از رویاهای بلند پروازانه انسان نیست مشکل اینکه میخواد به هر قیمتی بهش برسه

و حاضر نیست قبول کنه که این احتمال هم وجود داره که هر چیزی که میخوای نشه

اشاره غیرمستقیم به رویای "آزادی"

فقط آزادی نیست هر رویایی

بدتر از رویای آزادی رویای تسلطه چون انسان همیشه آزاده حتی وقتی در بند هست. برای اینکه نهایتا میتونه تصمیماتی رو داشته باشه آزادی رو هرکسی داره، این حتی از تصمیمات کوچیک روزانه مثل آب خوردن و یا فلان رفتار و واکنش رو داشتن هم میاد. صرفا انسان خودش، خودش رو در بند میدونه و فکر میکنه مبحوسه اما رویای تسلط اونم بر جهان و دیگران وحشتناکه

وقتی از آزادی صحبت میشه یاد این آهنگ می‌افتم