فوبیای ترول دارم شرمنده ولی قربونت ممنونم خیلی

کاش می‌شد برگردین.

من بار ها گفتم یک عده ک پولدار بودن تو ایتا کانال آوردن بالا فارغ از اینکه بدونن کار هاشون چه نتیجه ای داره خب سلطان کارزار راه انداختی فرضا دو میلیون هم رای آورد اونوخ ترتیب اثر ندادن تو به چی رسیدی؟؟ ؟ فقط میتونی ثابت کنی روی دو میلیون نفر موثر بودی ولی 90 میلیون نفر میفهمن جمهوری اسلامی نظر هسته سختشم براش مهم نیست تو در باطن قضیه ثابت کردی قوه قضائیه پشت حسن روحانیه تو فساد سیستماتیک رو ثابت کردی چیزی ک حضرت آقا بارها ردش کردن

مخالفم خیلیم مخالفم

این استدلال از پایه یه ایراد منطقی داره کارزار قرار نیست خودش حکم قضایی صادر کنه که اگه فرداش روحانی احضار نشد نتیجه بگیریم پس قوه قضائیه پشتشه. کارزار ابزار مطالبه‌گریه نه شعبه‌ دادگاهه و نه اهرم اجرایی. اینکه دو میلیون نفر امضا کنن و قوه قضائیه ترتیب اثر نده نهایتا یه سؤال سیاسی و حقوقی ایجاد میکنه که چرا به چنین مطالبه‌ای رسیدگی نشده نه اینکه خود امضا کردن حمایت قوه قضائیه از روحانیو ثابت کنه. اتفاقا بخش عجیب حرفش اینه که داره بی‌نتیجه موندن یه مطالبه رو مساوی با اثبات فساد سیستماتیک میگیره. این دوتا یکی نیستن و برای اثبات فساد سیستماتیک باید رابطه‌ سازمان‌ یافته تکرارشونده و قابل اثبات بین ساختارا و افراد و منافع رو نشون بده نه اینکه بگی من مطالبه کردم جواب نگرفتم پس سیستم فاسده. با همین منطق هر پرونده‌ای که به نتیجه نرسید خودکار میشه سند فساد سیستماتیک. خب این مصادره به مطلوبه. اولا دو میلیون امضا به معنی دو میلیون رأی سیاسی معتبر نیست ثانیا حتی اگر واقعا دو میلیون نفر مطالبه‌ای رو امضا کرده باشن معنیش این نیست که همه‌ اون افراد نماینده‌ی افکار عمومی کشورن ثالثا حکومتا اساسا موظف نیستن هر مطالبه‌ی عمومی یا کارزاری رو عینا اجرا کنن. ممکنه مطالبه بررسی بشه رد بشه وارد فرآیند حقوقی بشه یا اصلا به دلایل حقوقی قابل پیگیری نباشه. نقطه‌ بحث اینه که آیا رسیدگی شده یا نه و چرا؟ نه اینکه چون فورا نتیجه نگرفت پس حکومت علیه خودش سند تولید کرد و یه تناقض مهمتر اینکه اگه واقعا معتقدی کارزار هیچ اثری نداره چرا از برگزاریش نتیجه‌ی سیاسی به این بزرگی استخراج میکنی؟ اگر دو میلیون امضا هیچ معنایی نداره پس اثبات فساد سیستماتیک هم از همون دو میلیون امضا درنمیاد. نمیشه اثر اجتماعی کارزار رو وقتی به نفع استدلالته بزرگ کنی و وقتی بحث مطالبه‌ گریه بگی خب که چی؟ ضمن اینکه حافظه تاریخی جمهوری اسلامی دقیقا خلاف این نگاه صفر و یکیه. بخش مهمی از تاریخ سیاسی جمهوری اسلامی بر سر همین کشمکش بین مطالبه‌ عمومی فشار سیاسی نهادای انتخابی نهادای قضایی و ساختارهای بالادستی گذشته. پروندها و برخوردا هم همیشه صرفا تابع این نبودن که چه کسی امضا جمع کرد و چند نفر پشتش بودن. مطالبه‌گری یکی از ورودیای فشاره نه تضمین خروجی قضایی. و درباره‌ حضرت آقا بارها فساد سیستماتیک رو رد کرده این هم بتنهایی استدلال محسوب نمیشه که. اینجا باید بین فساد موردی فساد ساختاری و فساد سیستماتیک تفکیک کرد قاطی کردن این سه تا فقط بحث رو شلوغ میکنه و خلاصه اینکه از کارزار احتمالا به نتیجه قضایی نرسید نمیشه پرید به قوه قضائیه پشت روحانیه و از اون هم پرید به فساد سیستماتیک ثابت شد. این سه تا گزاره سه مرحله‌ی جداگونه‌ن و برای عبور از هر مرحله باید یه دلیل مستقل داشته باشی وگرنه داری اول نتیجه رو انتخاب میکنی بعد هر اتفاقی رو طوری تفسیر میکنی که همون نتیجه ازش دربیاد

بعدم اصلا مسئله روحانی با این چندتا حرف و توجیه جمع نمیشه وضع عملکرد خودشو دار و دستش محل سؤال و اعتراضه که نمیشه با خب کارزار به جایی نمیرسه صورت مسئله رو پاک کرد. وقتی درباره عملکرد یه رئیس‌جمهور سابق ادعاهای مشخصی مطرحه راهش این نیست که بگیم چون احتمالا ترتیب اثر نمیدن پس مطالبه بی‌ معنیه. اتفاقا باید اسناد و عملکردش بررسی بشه و مسئولش پاسخگو باشه. اینکه نتیجه فوری نگرفتیم دلیل نمیشه اصل مطالبه رو هم بندازیم دور

با این منطق روحانی با اون همه حاشیه و کارنامه باید پرونده‌شو هم بذاریم پای کارزار فایده نداره و مطالبه‌گری رو بزاریم کنار عجب مصادره‌ به‌ مطلوبی، ماشالا شیر