ولی میدونید اگه بخوایم عمیق تر نگاه کنیم مسئله اینه که انسان در منطق الهیاتی موجودی نیست که از ابتدا با یه میل ذاتی به شر و تباهی ساخته شده باشه فطرت یعنی در عمیق‌ ترین لایه‌ وجودش یه کشش اولیه به سمت حقیقت و خیر و عدالت و زیبایی و رحمت و کمال وجود داره نه اینکه انسان عین صفات خدا باشه، بلکه چون روحش مخلوق خداست ظرفیت و گرایشایی در وجودش گذاشته شده که میتونن آینه‌ای ناقص از اسماء و صفات الهی باشن مثلا میل به عدالت بی‌ارتباط با حقیقت عدل نیست میل به دونستن بی‌ارتباط با حقیقت و علم نیست میل به بخشیدن و دوست داشتن هم صرفا یه واکنش کور نیست مشکل از جایی شروع میشه که این گرایشای اصیل از مسیر خودشون منحرف میشن مثلا میل به قدرت میتونه از توانایی و مسئولیت تبدیل بشه به سلطه‌طلبی میل به محبت میتونه تبدیل بشه به تملک میل به آزادی میتونه تبدیل بشه به بردگی نفس و میل به عزت میتونه تبدیل بشه به تکبر. یعنی شر الزاما یه اصل مستقل در برابر خیر نیست خیلی وقتا تحریف یه خیر اولیه‌ست. آدم حتی وقتی کار بد میکنه معمولا چیزیو میخواد که در اصل خیر به نظر میرسه مثلا لذت امنیت قدرت احترام آزادی یا بقا اما اون خیر رو از جای خودش جدا میکنه و تبدیلش میکنه به بت. از همینجاست که میشه فهمید چرا گفتن انسان ذاتا شروره تصویر کاملی از انسان نمیده چون اگر انسان هیچ کششی به حقیقت و خیر نداشت اساسا مفهوم فساد و انحراف و سقوط هم بی‌ معنا میشد. آلودگی زمانی معنا داره که چیزی پیشاپیش امکان پاک بودن داشته باشه. بنابراین مسئله‌ انسان شاید جنگ میان دوتا موجود خیر و شر درونش نباشه بیشتر شبیه اینه که یه فطرت رو به کمال، مدام زیر فشار نفس و غرور و ترس و شهوت قدرت و محیط و انتخابای خودش قرار میگیره و باید تصمیم بگیره که این گرایشای درونی رو به سمت سرچشمه‌ خیر هدایت کنه یا ازشون بتایی برای خودش بسازه

خیلی وقت بود از این چیزا اینجا نگفته بودم

نمیدونم چرا این منو یاد سقراط و جام شوکران میندازه بین تبعید و مرگ، مرگ رو انتخاب کرد_در حالی که می‌تونست در دوران تبعیدش هم به تبیین حقایق بیشتری بپردازه🫸🏻

ایتام وحشتناک هنگ کرده

هی دارم جواب می‌نویسم هی از برنامه میره بیرون

مسئله سقراط اصلا این نبود که من از قدرت بدم میاد پس میخوام بمیرم یا اینکه هرکی جلوی اقتدار ایستاد پس آزاده. اتفاقا اگه بخوایم از منطق حرف خودم نگاه کنیم باید بپرسیم سقراط دقیقا از چی دفاع میکرد و چرا حاضر شد هزینش رو بده سقراط مرگ رو به خاطر اینکه صرفا زیر بار نره انتخاب نکرد. مسئلش این بود که نمیخواست برای نجات خودش چیزی رو که بهش باور داشت کنار بذاره. یعنی انتخابش از جنس من خودم تصمیم میگیرم و مسئول تصمیم خودمم بود نه از جنس چون یکی بالاتر از منه پس من حتما باید برعکسش عمل کنم اتفاقا اگه سقراط صرفا از سر غرور میگفت من ترجیح میدم بمیرم چون نمیخوام هیچکس به من دستور بده اونوقت مثال خیلی خوبی برای همون چیزی میشد که من درباره شیطان گفتم یعنی آزادی تبدیل بشه به بت نفس. ولی جذابیت داستان سقراط دقیقا توی اینه که انتخابش رو بر اساس یه اصل فکری و اخلاقی انجام میده و هزینشم میپذیره ضمن اینکه این استدلال که میتونست تبعید بشه و بیشتر حقیقت رو تبیین کنه خودش یه نگاه کاملا نتیجه‌ گرایانه به ماجراست. انگار چون زنده موندن احتمالا خروجی بیشتری تولید میکرد پس انتخاب مرگ حتما غیرمنطقی بوده. در حالی که برای سقراط مسئله فقط تعداد سالایی که میتونست حرف بزنه نبود مسئله این بود که اصلا میتونه برخلاف چیزی که بهش باور داره زندگی کنه یا نه و این دقیقا همون مرز بین آزادی و سرکشیه آزادی یعنی من صاحب انتخاب خودمم و مسئولشم نه اینکه صرفا هرجا قدرتی دیدم بگم نه چون تو قدرتی. شیطان روایت حتی اگه باهوش و کاریزماتیک و سرکش باشه تا وقتی مرکز فلسفش من در برابر تو باشه هنوز لزوما آزادی‌ خواه نیست. ممکنه فقط از جایگاه زیردست متنفر باشه و آرزو داشته باشه خودش جای صاحب تخت بشینه سقراط میگه من باید طبق چیزی که حقیقت میدونمش زندگی کنم حتی اگر هزینه داشته باشه. اون یکی میگه من نمیخوام زیردست باشم پس ترجیح میدم خودم فرمانروا باشم. پس آره جام شوکران اتفاقا مثال خوبیه فقط نه برای اینکه هرکس علیه اقتدار ایستاد آزاده برای اینکه نشون میده باید ببینیم پشت سرکشی دقیقا چه چیزی خوابیده و اینکا دقیقا اقتدار جلوی چه قدرتیه خیر یا شر

شد

بالاخره

بچها فقط ایتای من اینطوری هنگ میکنه یا مال شما هم همینه؟