اساسا اشتباه ما اینه که فکر میکنیم زندگی باید یه هدف بیرونی داشته باشه انگار یه چیزی اون بیرون منتظر ماست که اگه بهش برسیم بالاخره همهچی سر جاش قرار میگیره. درحالی که اگه ریشه وجود انسان رو در خدا بدونیم مسئله فرق میکنه. خدا یه مقصد در کنار بقیه مقصدا نیست که بعد از پول و قدرت و موفقیت حالا بریم سراغش. خدا ریشه و سرچشمه خودِ وجوده یعنی اون چیزی که اساسا به بودن ما معنا میده. برگشتن به خدا هم لزوما به معنی مردن یا کنار گذاشتن دنیا نیست یعنی آدم بفهمه اصل ماجرا هیچوقت این نبوده که چقدر جمع کرده چقدر جلو افتاده یا چند نفر رو شکست داده این بوده که در تمام این مسیر نسبتش با حقیقت با خیر با خودش و با سرچشمه وجودش چی شده
حتی کار کردن و پول درآوردن و ساختن یه زندگی خوب یا جنگیدن برای نجات یه ملت هم میتونه معنا داشته باشه ولی نه چون خودشون هدف نهاییان چون میتونن در خدمت یه معنای بزرگتر قرار بگیرن. فرق هست بین کسی که برای قدرت میجنگه چون میخواد خودش رو ثابت کنه و کسی که قدرت رو وسیلهای برای برقراری عدالت میدونه. ظاهر کار ممکنه یکی باشه ولی ریشهشون زمین تا آسمون فرق داره. مسئله اینه که دنیا رو با حقیقت نهایی اشتباه نگیریم
انسان مدرن بیشتر از هر زمان دیگهای امکان انتخاب داره ولی دقیقا به همین دلیل بیشتر هم سرگردونه چون ازش خواستن خودش برای زندگیش معنا بسازه بدون اینکه بدونه اصلا معنا رو باید کجا پیدا کنه. هی انتخاب میکنه هی مقصد عوض میکنه هی نسخه جدیدی از زندگی رو امتحان میکنه اما یه جایی میفهمه که زیاد بودن انتخابا به معنی دونستن مسیر نیست. آدم وقتی ندونه به کجا تعلق داره هر جایی براش موقته حتی اگه بهترین جای دنیا باشه
مسئله اینه که چرا هیچجا دیگه برای خیلیا حس رسیدن نداره چون رسیدن قبل از اینکه یه اتفاق بیرونی باشه یه مسئله وجودیه. تا وقتی آدم ندونه ریشهش کجاست و بودنش قراره به چه حقیقتی وصل بشه تمام مقصدای دنیا فقط ایستگاهایین که یه مدت توشون میمونه و بعد دوباره راه میافته. شاید تنها چیزی که واقعا باید پیداش کنیم نسبت درستمون با همون حقیقتیه که ازش اومدیم و در نهایت به سمتش برمیگردیم. از این منظر هدف نهایی شناختن ریشه وجود و برگشتن به خداست. بقیه چیزا هرچقدر هم مهم به نظر برسن وقتی از این ریشه جدا بشن دیر یا زود معنای خودشون رو از دست میدن
هدایت شده از یک آدمِ اینجوری.
من واقعا اینطور استایل هارو دوست دارم ولی بچه ها من پول ندارم