وقتی می‌خواستیم بیایم گفت که میخوای پرچم بهت بدم؟ و من درد شونه و دست رو بهونه کردم که از صبح با این کیف سنگین کلافم کرده. ولی وقتی توی این جمع قرار گرفتم حس میکنم چیزی رو کم دارم و پرچمش رو ازش گرفتم؟ زمان زیادی رو بدون اینکه حواسم به کیف سنگین روی شونم باشه پرچم رو گردوندم و به آدم‌ها ماشاءالله میگفتیم.

این حرکت قشنگم از این دختر خانوم یاد گرفتم: پرچم رو مثل زمان‌هایی که کسی رو از میخوایم از زیر قرآن رد میکنیم، بالای سقف ماشین‌ها میچرخوند. خیلی حرکت پر مفهومی بود، انگار میخوای عزیزت رو از زیر پرچم متبرک به نام خدا رد میکنی تا همیشه زیر سایه همین پرچم و صاحب اصلیش باشه.

این آمبولانسم چون بیمار نداشت، همینطور که رد میشدن از تو بلندگوی ماشین به جمع ماشاءالله میگفت.

به قول آبجیمون که: مگه اورانیوم آدامس خرسیه که بدیم بره؟!

تازه امشب یه bmw جذاب سفید دیدم و راننده همونطور که از بین جمعیت رد میشد شیشه رو داد پایین و عکس رهبر (سید مجتبی) رو با افتخار بالا می‌گرفت. دعای جدید: خدایا یه bmw بده تا منم اینطوری عکس رهبر رو بگیرم 😎

میدونید مادرشوهر تراز کیه؟ کسی که میره برای عروسش از این میله تاشوها میگیره تا دیگه دغدغه‌ی جابجایی پرچم رو نداشته باشه.

خیلی وسیله‌ی کاربردی‌ایه، جمع شده‌ش اینجوریه، تا دو متر باز میشه، گیره داره که پرچم نیوفته و خیلیم سبکه.

دوستان! ممنون بابت تبریکاتون ان‌شاءالله تو شادیاتون جبران کنم ولی من شوهر نکردم که مادرشوهر داشته باشم 😂 ایشونم مادرشوهر دوستم هستن.

میترسیدم عمر کفاف نده و نتونم جایی که آرزوی رفتنش رو دارم، ببینم.

مسیر و راه‌های رفتن رو بارها چک کردم. لوکیشن زنده‌م رو هی روی نقشه نگاه میکردم تا ببینم چقدر دیگه میرسم و از چه راهی برم سریعتره.

با اینکه میدونستم چقدر فاصله دارم ولی با هر بار ایستادن بی‌آرتی بیرون رو چک میکردم که جا نمونم و اشتباه نکرده باشم.

و بالاخره رسیدم.