با اینکه میدونستم چقدر فاصله دارم ولی با هر بار ایستادن بی‌آرتی بیرون رو چک میکردم که جا نمونم و اشتباه نکرده باشم.

و بالاخره رسیدم.

بهترین زمان ممکن رسیدم. شلوغ نبود، میتونستم یه دل سیر اونجا باشم و خلوت کنم.

من تک تکِ مردم را دوست میدارم و برای همه دعا میکنم. _ سید علی حسینی خامنه‌ای

آقاجان! ما امید به دعاهای شما داریم...

من بودم، چند نفری که هرکس تو حال خودش بود، یکی زیارت عاشورا میخوند. یکی بلند بلند گریه میکرد و بقیه فقط نگاه میکردن.

اون موقع که رسیدم فقط همین چند وسیله اونجا بودن پرده، گلیم و تک مهری که روی جایگاه بود.

بالاخره منم تونستم روزی روی این گلیم‌های (فرش) آبی حسینیه بشینم. ولی اون رویایی که داشتم کجا و الان کجا!

شنیدن صدای برخورد میلگرد و جابجایی وسایل پشت پرده حالم رو بد میکرد. همش ذهنم می‌رفت اون سمت و به این فکر میکردم که شدت تخریب چقدره بوده...

آدمای زیادی میومدن و میرفتن ولی من چیزی که زیاد داشتم زمان بود. تازه رسیده بودم و جایی غیر از اینجا نداشتم که برم و یه دل سیر همه‌ی حرکات رو نگاه کردم و سعی کردم همه چیز رو به خاطر بسپارم.

زمان که گذشت کم‌کم وسایل رو آوردن: صندلی، پارچه‌ی مشکی، چفیه، میز، ساعت، خودکار، کاغذ، قاب عکس خمینی کبیر، عکس آقا، قاب زهرا، پرچم ایران...