شنیدن صدای برخورد میلگرد و جابجایی وسایل پشت پرده حالم رو بد میکرد. همش ذهنم می‌رفت اون سمت و به این فکر میکردم که شدت تخریب چقدره بوده...

آدمای زیادی میومدن و میرفتن ولی من چیزی که زیاد داشتم زمان بود. تازه رسیده بودم و جایی غیر از اینجا نداشتم که برم و یه دل سیر همه‌ی حرکات رو نگاه کردم و سعی کردم همه چیز رو به خاطر بسپارم.

زمان که گذشت کم‌کم وسایل رو آوردن: صندلی، پارچه‌ی مشکی، چفیه، میز، ساعت، خودکار، کاغذ، قاب عکس خمینی کبیر، عکس آقا، قاب زهرا، پرچم ایران...

جارو آورده بودن تا روی گلیم‌ها رو جارو کنن، آقایی رو به پسرک کنار تصویر که می‌خواست کمک کنه گفت: _ بیا جارو بزن که ان‌شاءالله بعدا شهید بشی. دستش رو پشت سرش بهم قلاب کرد، سرش رو پایین انداخت و گفت: + شهادت، لیاقت میخواد آقا! ما لیاقت شهادت نداریم.

باکس قرآن‌ها رو آوردن، هرکسی وارد می‌شد یه صفحه از قسمت قرائت نشده‌ها برمی‌داشت و شروع به خوندن میکرد.

موکتای قرمزم کم‌کم میاوردن و از ابتدای مسیر رو مفروش میکردن.

باندها رو وصل کردن و غروب آفتاب بود که صدای دعا از هر کدوم بلند میشد.

کم‌کم شلوغ میشد و حس می‌کردم دیگه باید برم.

و کس چه می‌داند که پایان قصه‌ی ما چگونه نوشته خواهد شد؟

اومدیم بدرقه‌ی تیم ملی فوتبالمون 🇮🇷

رونمایی پیراهن تیم ملی و شماره‌ی ۱۲ به نیت تمام مردم ایران 🇮🇷

براساس ریتم و آهنگ سرود ملی، سرود جدیدی برای تیم ملی خوندیم.