بعضی وقت ها حالت یجوره که نه میتونی بخندی نه گریه کنی نمیدونی اصلا چته فقط میخوای دراز بکشی وسط اتاق و همینجوری بمونی #از_این_حرفا

هیچکس من واقعیم رو نمی‌شناسه؛ هیچکس نمی‌دونه من چند دفعه تو اتاقم نشستم و زار زدم، و چندین بار امیدم رو از دست دادم، چند هزار دفعه مأیوس شدم. هیچکس روحش هم خبر نداره که چند بار مجبور شدم جلوی ترکیدن بغضمو بگیرم، چند بار و چند دفعه احساس کردم که دارم جا می‌زنم و به‌خاطر بقیه خودمو جمع و جور کردم. هیچکس از فکرهای توی سرم خبر نداره وقتی حالم بده و ناراحتم و این‌که چقدر وحشتناک و دردناکن. یه وقت‌هایی قوی‌ترین آدما همونایی ان که با وجود تموم خطاها و اشتباهات بقیه محبت میکنن، و تنها زمانی که واقعاً غصه می‌خورن زمانیه که تو خلوت خودشونن، و با چیزهایی دست و پنجه نرم میکنن که هیچکس هیچ تصوری ازشون نداره.

بله ما خونوادگی گیمریم، با اعصاب همدیگه بازی میکنیم.

وحشت ما کم نگردد ز اجتماع دوستان چون الف با هر چه پیوندیم تنهاییم ما

در نقطه ای از زندگی هستم که اگر رها کنم، به زحمتم ظلم کردم و اگه ادامه بدم به جوانی ام...

کاش به این درایت برسم که برا اتفاقی که هنوز نیفتاده سوگواری نکنم.

من منتظرت می‌مونم وقتی همه دارن می‌رن؛ منتظر می‌مونم تا چاییت رو تموم کنی، بند کفشت رو ببندی، اون عکسی که دوست داری رو بگیری، زیپ کاپشنت رو بکشی، از اون ویترین دل بکنی، لبخندت برگرده و حالت خوب بشه؛ من منتظرت می‌مونم. |نسل سرد|

درست تلفظ کنیم! (ادامه)