🌱 برای انتقامِ سرخ‌پوست‌های بومی امریکا! قطب‌نما را چینی‌ها را اختراع می‌کنند اما مثل ناوگانِ کریستف کلمب، به نامِ سفر اکتشافی، جاده‌صاف‌کنِ چپاول بومیان امریکا نمی‌شوند. چینی‌ها هم علم داشتند اما این علم را خرج ساخت سلاح برای قتل عام کرور کرور نفر از بومیان امریکا نکردند. اگر آن سرخپوست‌های بومی زنده می‌ماندند، امروز جمعیتشان، چندصد میلیون‌نفر بود. پشتوانه‌ی تاریخی فرهنگ غرب، قتل‌عام و چپاول و استعمار است. این چیزی‌ست که حالا انسانِ ایرانی آن را به‌تر می‌فهمد اما حین و پس از جنگ، باید بیش‌تر به آن بیندیشیم. حالیه که وقت انتقام است، کاش بچه‌های سیدمجید، یک موشک هم به نامِ سرخ‌پوست‌های قتل‌عام‌شده با تیغ استعمارگرها، بفرستیم بالای سر تروریست‌ها. #جنگ_تمدن‌ها پنجشنبه| ۶ فروردین ماه ۱۴۰۵| کردستان| @targap

🌱 جنگ تمدن‌ها بخش دوم پس از ساعتی چرخیدن برای پیدا کردن قالپاق، در نهایت، نایافته با مریوان خداحافظی می‌کنیم. شهر شلوغ است و پرجنب‌وجوش. توی خروجی شهر، صف طولانی پمپ بنزین، جزو آخرین‌چیزهایی‌ست که از مریوان می‌بینیم. نمی‌توانیم آن همه توی صف بایستیم. توکل می‌کنیم و می‌زنیم به جاده. این چندمین‌روز است که مریوان، روی آفتاب را ندیده. آسمان، تقریبا توی سه‌چهار روز گذشته، یک‌ریز باریده‌. دیروز که با آقای مکانیک گپ می‌زدیم، چند تا فحش جدید یاد گرفتم! به تجزیه‌طلب‌ها و ترامپ فحش می‌داد و یک‌جا وسطش نفس گرفت و گفت که امسال مریوان، خیلی بیش‌تر از سال‌های قبل می‌بارد. دو قدم آن‌طرف‌تر از مریوان، دوباره طبیعتِ زیبا خودش را نشان‌مان می‌دهد. ترکیب سبزِ مخملی روی آن تپه‌های کوتاه و بلند و قرمزِ زمین‌هایی که روی تپه‌ها، شخم خورده‌اند، چشم‌نواز است. روی کوه‌های دورتر هم برف نشسته و هرچه پیش‌تر می‌رویم هوا سردتر می‌شود. آقامصطفی دوباره توی ماشین، تحلیل لاتیِ حسن ندیمی را می‌گذارد‌. آقای ندیمی می‌گوید کار عملیاتی ایران، مثل امریکا نیست که خانه روستایی‌ها را تخریب کند؛ بل‌که ما داریم دارایی‌های استراتژیک امریکا را طوری می‌زنیم که دیگر نتوانند توی این منطقه بمانند. دم غروبی می‌رسیم به بوکان. ورودی شهر، بلوار هژار است؛ کسی که قانون در طب ابن‌سینا را ترجمه کرده و مورد توجه ره‌برِ شهید هم بوده‌. جایی کنار میدان جمهوری اسلامی می‌ایستیم تا راه‌نمای‌مان از راه برسد. المانِ میدان شبیه پرنده‌ای‌ست که البته گونه‌اش غیرقابل تشخیص است. وقت‌مان با دیدنش خوش می‌شود! می‌رویم به محل اقامت‌مان در مرکز شهر. بوکان را سه چهار بار زده‌اند اما مهم‌ترینش، فرمانداری بوده. شاید خیلی‌ها این‌جا فکر نمی‌کردند که جایی در بوکان هم هدف حمله باشد اما خب، بود. فرمانداری را که زدند، مغازه‌های زیادی هم آسیب دید. شوک دوم، جایی بود که بعضی مغازه‌دارها گفتند اموال‌شان پس از حمله، به سرقت رفته‌. بعدا شاید بیش‌تر درباره‌اش نوشتم. دوباره جای خلوتی پیدا می‌کنم تا "جنگ تمدن‌ها" را ادامه بدهم‌. می‌نویسم: تقابل امروز با غرب، تنها یک نبرد نظامی-رسانه‌ای نیست بل‌که یک رویایی عمیق تاریخی و تمدنی‌ست که در جریان آن، تمدن در حال تکوین ایرانی-اسلامی تلاش می‌کند در برابر کلیت فرهنگی و فکری غرب دچار استحاله نشود. اگرچه ایران اسلامی، به ظاهر با قدرتی منسجم و مسلط روبروست اما خود این نظم ظاهری جهانی نیز از درون با بحران‌ها و تناقض‌هایی روبروست که زمینه مرحله تازه‌ای از رویارویی را فراهم می‌کند. سیستم غرب، دچار بحران‌های درون‌ذاتیِ بسیاری‌ست. در مدینه‌ی فاضله‌ای که رسانه‌ها درباره امریکا نشان می‌دهند هم کارتن‌خواب وجود دارد و صفِ شش‌ماهه برای یک پر کردن ساده‌ی دندان! رفع این بحران‌ها و تداوم بقای سیستم، مستلزمِ تجاوز، چپاول منابع و کشتار است. از این سیستم، چیزی بیش از این نمی‌توان انتظار داشت. جنگ، نوعی از انکشاف هستی‌ست وقتی گفتگو به فرجام می‌رسد. آن‌ها پس از فریبِ مذاکره، حمله نظامی و سلاخیِ مردم و عاطفه‌ی مردم را آغاز کردند. جنگ شروع شد و یک‌سوی آن، رژیمی‌ست که چنان ایران، عمق استراتژیک ندارد و بیش‌تر به یک کشتی جنگی شبیه است؛ یک کشتی جنگی که فقدان عمق استراتژیکش را با اف۳۵ جبران می‌کند! یهود به دنبال ارض موعود است و آن‌گونه که بن‌گورین-نخستین نخست‌وزیر اسرائیل- گفت، می‌خواهند "نیل تا فرات" را محقق کنند. استراتژی قوم برتر چنان در پی چیرگی بوده و فاجعه چنان عمیق و عالم‌گستر بوده که خود مارکس می‌گوید نجات قوم یهود، مستلزم نجات بشریت از دست یهودیت -و مناسبات سرمایه‌داری آن- است. مارسل پروست در کتاب "در جستجوی زمان از دست رفته" می‌نویسد در قطاری هم‌سفر یک یهودی بودم و از او پرسیدم شما یهودی‌ها چرا این‌قدر ثروت‌مندید؟ مرد یهودی می‌گوید پنج فرانک بده تا دلیلش را بگویم. پول را می‌گیرد و بی‌آن‌که چیزی بگوید، در ایستگاه بعدی، پیاده می‌شود! جنگ ما با چنین قومی، اکنون به مرحله وجودی رسیده است اما تفکر ایرانی‌اسلامیِ ما، بن‌مایه‌هایی دارد که ما را در طول تاریخ، سرپا نگه داشته است. ادامه دارد... #جنگ_تمدن‌ها پنجشنبه| ۶ فروردین ماه ۱۴۰۵| آذربایجان غربی- بوکان| @targap

چند شب پیش که با یکی از هنرمندان کردستان گپ می‌زدیم، حرف‌ها رسید به چپاولِ بومیان امریکا توسط استعمارگرها. مرد می‌گفت در منابع هست که یک کشیشِ مسیحی در جمع آن چپاول‌گران بوده و خاطرات روزانه خود را نوشته است. او نوشته است وقتی با بومیان محلی روبرو شدیم، آن‌ها نمی‌دانستند که شمشیر چیست! چنان جمعیتی بر چنین مردمی و بر منابع‌شان مسلط شدند و در سیری تاریخی، از همه‌جای دنیا، سرمایه‌ها را در آن‌جا متمرکز کردند و جمهوری‌خواه و دموکرات‌شان، علم و ثروت را در خدمت ساخت سلاح علیه بشر درآوردند. و حالا اعقاب آن چپاول‌گرها، با ادعای به سرعت‌نابود‌شده‌ی آزادی، به مصافِ تمدن ما آمده‌اند... #جنگ_تمدن‌ها جمعه | ۷ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی @targap

سال‌ها پس از آن که امام، تقابل دوگانه‌ی اسلام امریکایی و اسلام ناب را صورت‌بندی و آشکار کرد، مساله هنوز همان است. ماموستا رسولی، می‌گوید دشمنان با مسلمانِ کُند مشکلی ندارند؛ اما مسلمانی را که تیغش تیز باشد برنمی‌تابند. می‌گوید آن‌ها با ره‌بران کشورهای حاشیه خلیج‌فارس که از حکام یهودی کثیف‌ترند، مشکلی ندارند؛ با مسلمانِ بی‌قدرت و بی‌مایه که تیغش نبُرد. چنین مسلمانی اگر بودی، جای سی‌روز، سیصد روز روزه بگیر و روزی هزار رکعت نماز بخوان! مساله، هم‌چنان نوع اسلام است. محسن حسن‌زاده جمعه | ۷ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی- بوکان @targap

🌱 دموقراضه! این‌جا فرمانداری و بخشداری بوکان است و این‌ها، صندوق‌های رای انتخابات مجلس. مدعیان دموکراسی از این نمادین‌تر نمی‌توانستند به نمادِ مردم‌سالاری در ایران حمله کنند؛ حمله به صندوق رای. یک سینما کنار فرمانداری بوده که آن هم مستقیم هدف قرار گرفته‌. با فرماندار سابق که رفتیم وسط ویرانه‌ها، اولِ اول چشمش را درخت‌ها گرفت‌. گفت این‌جا کلی درخت مثمر بود که امسال دیگر ثمر نمی‌دهد. آقای عباسی می‌گفت مردم بوکان تصور نمی‌کردند در اوج شلوغی، نهادی را بزنند که محل آمد و شد روستایی‌ها و رتق‌وفتق امور روزانه‌ی مردم است. خانه‌های اطراف فرمانداری آسیب جدی دیده بودند‌. از بین مردم عادی هم شهید و زخمی داریم. آقای عباسی می‌گفت یک مورد سقط جنین هم داشتیم. بر فراز این ویرانی گسترده، پرچمِ تر و تمیز ایران توی باد می‌رقصید. آقای عباسی می‌گفت ساختمان‌های خالی را می‌زنند و دوباره می‌سازیم اما این پرچم هرگز زمین نمی‌افتد. محسن حسن‌زاده جمعه | ۷ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی- بوکان @targap

🌱 جنگ تمدن‌ها بخش سوم تقابل تمدنی در جنگ اخیر، رویارویی کنونی را از سطح سیاسی و نظامی فراتر برده و به سطح وجودی و تمدنی کشانده است. پس از دانستن این گزاره، باید قدری در نقش تاریخی قوم کُرد در شکل‌دهی به انسجام سرزمینی و هویتی ایران تامل کرد. اصل ماجرا این است که مرزهای ایران وقتی به کردها رسید، دیگر تغییری در آن ایجاد نشد. ممکن است کسانی گمان کنند که کُردها تجزیه‌طلب‌اند اما حتی یک روستا را در زمان جنگ تحمیلی ایران و عراق، نمی‌توان نشان کرد که بعثی‌ها توانسته باشند آن را تصرف کنند. کسانی که این اتهامات را به کُردها می‌زنند یا دورند از واقعیت یا در غیراین‌صورت، باید در ایرانی بودن خود تردید کنند. موطن اصلی کُردها ایران است؛ کُردهای عراق و ترکیه و سوریه هم اگر استقلال می‌خواهند باید به ایرانِ بزرگ متصل شوند! زبان و لباس و موسیقی فرهنگ بسیاری از آن کُردها، ریشه در این بوم دارد. نمی‌توان تصور کرد به خاطر گلایه‌هایی که مردم کرد دارند، کسانی بتوانند از آب گل‌آلود ماهی بگیرند‌. گروهی که بخواهد از طریق کردستان یا آذربایجان، به صورت زمینی به کشور هجمه کند، چقدر توفیق خواهد داشت؟ آیا آذربایجان در دوره سیدجعفر پیشه‌وری، درسی تاریخی نگرفت؟ نهایتِ پیشه‌وری چیزی جز فرار بود؟ تاریخ این‌ها را فراموش نمی‌کند. وقتی در دوران نخست‌وزیری احمد قوام نماینده‌ای به این‌جا گسیل می‌شود که با قاضی‌محمد، رهبر جمهوری مهاباد صحبت کند، قاضی‌محمد در خلال گفتگوها مشتی خاک از باغ‌چه‌ی خانه‌اش بر سر می‌ریزد و می‌گوید خاک بر سر من اگر بخواهم از این مملکت جدا شوم. رضاخان، قاضی‌محمد را اعدام می‌کند و حالا نوه‌اش در اروپا و امریکا می‌چرخد و پای دیوار ندبه خم و راست می‌شود و علیه کردها حرف می‌زند. او هم بخشی از پازل کردهراسی‌ست اما آن که حتی اندکی در کنار این مردم زیسته باشد، می‌داند که خواسته‌های این مردم در وهله‌ی اول فرهنگی‌ست -مثل اهتمام به حفظ زبان کردی طبق اصل ۱۵ قانون اساسی- و سپس اقتصادی. البته که امروز زبان کردی در دانشگاه تدریس می‌شود. ریشه زبان کردی، زبان پهلوی اوستایی‌ست که بن‌مایه زبان فارسی معاصر ایران است. ماموستا هژار -هه‌ژار- که کتاب قانون در طب ابن‌سینا را ترجمه کرد و مورد توجه ره‌برِ شهید قرار گرفت، می‌گفت اگر روزی زبان فارسی دچار خدشه شود، می‌توانیم از روی واژگانِ زبان کردی، آن را بازیابی کنیم. زبان کُردی از این حیث هم مهم است‌. کلیم‌الله توحدی در کتاب شش‌جلدیِ "حرکت تاریخی کُرد به خراسان" شرح می‌دهد که کُردها چگونه از موطن‌شان برای دفاع از مرزهای شرقی ایران، کوچ می‌کنند. کُردها در کوه‌های تفتان در آن منطقه گرمسیری چه می‌کردند؟ آن‌ها برای دفاع از مرزهای کشور به آن‌جا رفته بودند. موسیقی سیستان و بلوچستان، دو مقام عمده دارد: کردک و زهیرک؛ که همان موسیقی‌ای است که کُردها در کوه‌های تفتان می‌نواختند. حسن زیرک، یک شخصیت امی بود اما موسیقیِ همین انسانِ مکتب‌نرفته، یکی از رشته‌های DNA موسیقی مناطق کردنشین خاورمیانه است‌. حتما سیاست‌های پنهانی برای تجزیه ایران در حال اعمال است؛ اصلا هنری کیسینجر ۸۰ سال قبل در این‌باره سخن گفته است؛ اما هشتاد سال، زمان کمی نیست؛ چرا کُردها به این معادله تن نداده‌اند؟ مگر موقعیت آن بارها پیش نیامده است؟ پیش آمده، اما کُرد آن را نخواسته‌اند. استادی می‌گفت مساله صلاح‌الدین ایوبی، امت بود و به ملت فکر نمی‌کرد. کُرد بدون ایران معنا ندارد و ایران هم بدون کرد بی‌معناست. آریاویج و ایران‌ویج، در لغت به معنای مردانگی‌، جوان‌مردی و فضیلت است. همین فضیلت ایجاب می‌کند که کُردها به فکر یک هم‌گرایی جهانی باشند و نه تجزیه. کرد می‌خواهد به "خلق‌الله علی صورته" برسد‌. ادامه دارد... #جنگ_تمدن‌ها جمعه| ۷ فروردین ماه ۱۴۰۵| آذربایجان غربی- بوکان| @targap

پدرم، تاجر بود اما آن‌قدر کارِ مردم را راه می‌انداخت که شده بود خار چشم خیلی‌ها. خط و ربطش هم که روشن بود. یک‌بار توی خانه‌مان نارنجک انداختند اما جای پدرم، مادرم بود که تمام بدنش را ترکش‌ها مجروح کردند و روانش تا وقتی زنده بود، از موج آن انفجار، آزرده بود. پدرم باز هم دندان روی جگر گذاشت. یک روز زنگ خانه را زدند که مثلا مثل خیلی‌ها نامه بدهند به پدرم اما او و سه برادرم را به رگبار بستند. برادرانم زنده ماندند و پدرم شهید شد. اول، گروهی، ترور بابا را گردن گرفت اما بعد که دیدند بابا بین مردم چقدر هواخواه دارد و تشییعش چه قیامتی شده، عقب نشستند. گفتند اصلا ما که رفته بودیم دمِ در خانه با حاج‌مصطفی حرف بزنیم. تروریست‌ها، مشی‌شان انگار یکی‌ست. تروریست‌های جدید هم گفتند می‌خواهند با ما حرف بزنند، مذاکره کنند اما مردم‌مان را کشتند؛ دو بار، به یک شیوه. این خون‌ها اما ستون‌های ایران را نمی‌ریزد؛ ایران، خدا دارد. خدای ایران، به دستِ جوانان، آتش می‌ریزد بر سر آدم‌کش‌ها. من هنرم خطاطی‌ست و کاش می‌توانستم روی یکی از موشک‌ها چیزی بنویسم. بنویسم که "چو ایران نباشد، تن من مباد.‌." 🌱 استاد محمدکریم نجاری؛ استاد ممتاز خوش‌نویسی محسن حسن‌زاده جمعه | ۷ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی- بوکان @targap

میشل فوکو، اندیشمند فرانسوی، که تئوری‌های فلسفی‌اش حول شکنجه و زندان و تنبیه می‌گردد، پس از مواجهه با انقلاب اسلامی، به این فکر می‌کند که ایرانی‌ها به چه فکر می‌کنند و کتابِ "ایرانی‌ها چه رویایی در سر دارند؟" را می‌نویسد. ما خودمان هم در بزنگاه‌ها این سوال را درباره خودمان می‌پرسیم. پس از شگفتیِ اتحاد در جنگ دوازده‌روزه و حالا پس از شگفتیِ حضور در خیابان هم این سوال را از خودمان پرسیده‌ایم. یک خرده‌واقعیت درباره ما ایرانیان آن است که ما اگرچه فرزندانِ مِهریم اما اجازه نمی‌دهیم که دریچه‌های جهنم به روی‌مان باز باشد. خرده‌واقعیت دیگر آن است که هجمه اخیر ما را از ساحت مرگ، به مرگ‌آگاهی کشانده است؛ و البته به اصلِ خومان نزدیک‌مان کرده. جنگ فرصت خوبی برای بازگشت است. ما باید به کیستی و چیستی خودمان بازگردیم؛ به بستر نوعی دل‌آگاهی که حافظ‌ها و فردوسی‌ها و مولوی‌ها و عطارها و شیخ‌شبستری‌ها و خواجه‌نصیرها و سهروردی‌ها و ابن‌سیناها در آن زیستند و بالیدند. #جنگ_تمدن‌ها جمعه | ۷ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی @targap

🌱 وکیل‌مدافع نمی‌خواهیم! -این روزها، خیلی از جوان‌ها به من مراجعه می‌کنند که پس کِی وقت جهاد می‌رسد؟ خون‌شان می‌جوشد برای جهاد... این را ماموستا عباس احمدی باغ می‌گوید؛ امام جمعه بوکان. می‌گوید اگر پای لانچر بودم، همان کاری را می‌کردم که مجاهدها می‌کنند؛ قلب اسرائیل و منافع امریکا را نشانه می‌گرفتم. حالش، حالِ منتقم است‌. از ره‌برِ شهید که سوال می‌کنم، می‌گوید حالم را خراب کردی. چشم‌هاش سرخ می‌شود، مکث می‌کند و می‌گوید چنان مردی را تاریخ ایران به خود ندیده است. باز مکث می‌کند و می‌گوید دوست داشتم روی یکی از موشک‌ها می‌نوشتم:"برای انتقام آقاسیدعلیِ شهید." ماموستا می‌گوید ما ممکن است درد داشته باشیم اما وکیل‌مدافع نمی‌خواهیم. فعلا زندگی‌مان را گذاشته‌ایم برای پیروزی و بعدِ جنگ، مسائل‌مان را خودمان با کمک دلسوزهای داخلی حل می‌کنیم. محسن حسن‌زاده شنبه | ۸ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی- بوکان @targap

🌱 نصیبی در آسیب! توی دیداری که چند روز قبل با یکی از هنرمندانِ کُرد داشتیم، آقای هنرمند می‌گفت ما پس از این جنگ، در تمام زمینه‌ها به مرور خودمان خواهیم پرداخت و این دستاورد بزرگی برای ماست. می‌گفت ایرانی بودن و مسلمان بودنِ ما، شکل خاصی از بودن ما و نحوه‌ی مواجهه ما با هستی است. می‌گفت باید به نسخه اصیل این بودن، بازگردیم و این شاید نصیب ما در این آسیب باشد. آقای هنرمند معتقد بود بدین‌ترتیب الگویی ساخته خواهد شد برای نسل‌های آینده تا بتوانند از شرایط خطیری هم‌چون شرایط ما، به سلامت بیرون بروند. محسن حسن‌زاده شنبه | ۸ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی- بوکان @targap

🌱 این آخرین نبرده؟! چند روز پیش یک استاد کُرد می‌گفت:"انقلاب، برآمده از خواسته‌های مردم بود. آلترناتیو چنین انقلابی، نمی‌تواند پهلوی باشد. وانگهی، اندیشه طرفداران پهلوی، دچار اعوجاجاتِ فلسفی‌ست. این را از شعارهایشان نیز می‌توان فهمید. این آخرین نبرده! کدام آخرین نبرد؟ تاریخ هم‌واره مملو از نبردها بوده است. کدام نبرد در طول تاریخ آخرین نبرد بوده که شما مدعی آخرین نبرد هستید؟ به لحاظ فلسفی، چگونه مطمئنید که این آخرین نبرد است؟ مانیفست مرحله گذاری که نوشته‌اند، منهای فقدان انسجام درونی، اشکالات ویرایشی دارد! گذار، نیازمند نوعی شهود تاریخی‌ست که این جماعت از آن بی‌بهره‌اند. آبراهامیان در تعلیل سقوط پهلوی می‌نویسد که پهلوی به طبقات متوسط شهری بسیار اهمیت می‌داد اما از روحانیت و طبقه سنتی هراس داشت و همین زمینه‌های نارضایتی مردم را فراهم کرد. اعقاب آن‌ها هم همین‌گونه‌اند بعلاوه چیزهای دیگر! شما چگونه ایرانیانی هستید که به پلیدترین دشمنان ایران در این زمانه و در تمام طول تاریخ ایران پناه می‌برید؟ رویای دموکراسی شما چگونه از دل این ویرانی‌ها می‌گذرد؟ پس از سقوط سوریه، اسرائیل زیرساخت‌های این کشور را ویران کرد؛ همان کاری که با عراق و نیروگاه هسته‌ای‌اش کرد؛ همان کاری که دارد با ایران می‌کند اما هم‌چنان عده‌ای تعبیر رویای دموکراسیِ موهوم را در ید امریکا می‌بینند." محسن حسن‌زاده شنبه | ۸ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی- بوکان @targap

🌱 منفی ۳۰! خونِ توی رگ‌هام دارد منجمد می‌شود. نورون‌ها انگار توی مغزم آرام‌تر حرکت می‌کنند. دمای منفیِ ۳۰ درجه، وسط ظهر یک روز بهاری، توی ارتفاعاتِ پایین، تازه ایده‌آل‌ترین شرایط مرز است. دارم منجمد می‌شوم اما مرزبان‌ها عین خیالشان نیست. می‌روم وسط سپیدترین سپیدیِ مطلقی که تا حالا دیده‌ام. ترکیب برف و مه، کل قاب چشم‌هام را سپیده کرده‌. این تازه اول راه است. روی ارتفاعات ۲ هزار و ۵۰۰ متری، گاهی تنفس دشوار می‌شود. فرمانده می‌گوید بالاتر از این، اکسیژن آن‌قدر کم است که یادم می‌آید، جوان که بودم، شعله چراغ گردسوز خاموش می‌شد. بچه‌ها توی همین شرایط، چند روز پیش هرمس شکار کرده‌اند. خوب به چهره‌ها نگاه می‌کنم. توی چهره‌ی این مجاهدان -شکارچیانِ هرمس- اثری خستگی و ترس نیست. این سپیدی، معادلات ذهنی‌ام درباره انگیزه‌های آدمی‌زاد را بازتعریف می‌کند. کار از خاک مقدس گذشته، حرفِ برف مقدس است. یکی می‌گوید اجازه نمی‌دهیم پای متجاوز، این برف‌ها را لمس کند. ما که فقط ساعاتی پرسه‌ای در مه زدیم اما این مجاهدها، چشم‌شان شبانه‌روز به این مه دوخته شده. سخت است؛ سخت است جنگیدن با انسانِ انقلاب اسلامی... محسن حسن‌زاده شنبه | ۸ فروردین ماه ۱۴۰۵|آذربایجان غربی- سردشت- نقطه‌ی صفر مرزی @targap