هنوز هم گاهی ناخودآگاه منتظرم نامش را در خبرها ببینم.
بعضی آدمها آنقدر در زندگیِ یک ملت ریشه میدوانند که نبودنشان شبیه خالی شدنِ یک گوشه از آسمان است.
این روزها هرچه به زمان وداع نزدیکتر میشویم، باور کردن سختتر میشود.
نه از رفتن میشود نوشت، نه از دلتنگی.
فقط میشود سکوت کرد و از دور به جمعیتی فکر کرد که هرکدام، بخشی از خاطراتشان را برای آخرین بار بدرقه میکنند.
و چه تلخ است فهمیدنِ اینکه بعضی بدرقهها، پایانِ یک آدم نیست؛ پایانِ یک دوره است.
برید مستند روزی که با تو بودم و از آسیدعلی شهیدمون ببینید و از دلتنگیای که گلوتون رو تیکهپاره میکنه لذت ببرید.