چی میگن اینا؟؟

مراسم وداع؟؟

تشییع؟؟

پاشو باباجون... پاشو... فقط یه بار. مثل همون روزی که عاشورای پارسال، یهویی اومدی جلوی دوربین و همه رو غافلگیر کردی. این بارم همین کارو بکن. بذار دوباره همه بگن: «دیدی؟ آقا اومد...» قبول... این چند ماه که نبودی، دلمون هزار بار شکست. بقیه رو نمی‌دونم، از دل خودم حرف می‌زنم. من هنوز نتونستم نبودنت رو باور کنم. هر روز که عکس‌هات رو می‌بینم، ناخودآگاه منتظرم یه لبخند بزنی، یه سخنرانی جدید شروع بشه، یا یه خبر بیاد که بگن: «اشتباه شده... آقا برگشته...» هر کی منو می‌بینه می‌گه: «مراسم وداع نمیای؟ تشییع نمیای؟» فقط نگاش می‌کنم و می‌گم: «شما برین... آقای من هنوز نرفته... یهویی میاد همه رو سوپرایز می‌کنه...» ولی... وقتی شب می‌شه و همه جا ساکت می‌شه، تازه می‌فهمم دارم خودمو گول می‌زنم. تازه می‌فهمم دلتنگی یعنی چی. باباجون... چهار ماهه هر کی می‌رسه می‌گه: «آقا نیست...» ولی دلم هنوز قبول نمی‌کنه. انگار یه جای دلم منتظره در باز بشه و دوباره صدات رو بشنوه. می‌دونی سخته چیه؟ اینکه آدم دلش برای کسی تنگ بشه که می‌دونه دیگه برنمی‌گرده... ولی باز هر روز منتظر برگشتنش باشه. باباجون... دلم خیلی برات تنگ شده. بیشتر از چیزی که بشه با کلمه‌ها نوشت. فقط یه خواهش دارم... اون دنیا، اگه قسمت شد ما هم بیایم، یه بار مثل همیشه با همون لبخند همیشگی بگو: «خوش اومدی.» همون یه جمله برای تموم این دلتنگی‌ها کافیه.. #طرید

بسم الله ... بریم تهران ...

راستش بعد از رفتنت، ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود.

یعنی واقعا وقت خداحافظیه؟ دیگه نمی خواین بیاین باهامون حرف بزنید؟ قرار نیست بدون عصا از پشت پرده بیاید بیرون و ما ذوق کنیم؟ امیدوار نباشم به اینکه یروزی پشتتون نماز میخونم؟ قرار نیست درخت بکارید؟ خطبه عربی بخونید؟ روضه فاطمیه چی ؟نیستید؟ عاشوراهم؟..💔

سخت بود ... خیلی سخت بود..

💔

بر ما گذشت آنچه نباید می گذشت باقی عمر هرچه بادا باد