‌این جمله که"هرکی داره با غمی می‌جنگه که ما ازش خبر نداریم"واقعاً آدمو مهربون‌تر می‌کنه.

هعییی💔

۱۸ سالمه… ۱۲ سال از عمرم رفت پای دفتر و کتاب و دلتنگی. پای امتحان‌هایی که فقط نمره داشتن، نه معنا. پای صبحایی که زنگ خورد و من هنوز خسته بودم. پای لبخندهای زورکی، پای اضطراب، پای رقابتی که نمی‌دونستم اصلاً برای چیه. می‌گن «درس بخون تا موفق شی»، ولی کسی نمی‌پرسه این همه خستگی، این همه بغض، خودش موفقیت نیست؟ من خسته‌ام… از تکرار، از بی‌هدفی، از اینکه هیچ‌کس نمی‌پرسه واقعاً «چی می‌خوای؟» ۱۸ سالمه و احساس می‌کنم صد ساله‌ام. اما هنوز یه گوشه از دلم می‌گه: یه روزی می‌رسه… که این خستگی معنا پیدا می‌کنه. فقط باید تا اون روز نفس بکشم… حتی اگه با درد.

من به پایان خوش این همه صبر باور دارم🌱

ننه زهرا کم اوردم🙂

دیگه بزرگ شدی عزیزم... نمی‌تونی فرار کنی. باید از پسِ غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفانِ احساساتِ متناقضِ تنهایی بربیای. گاهی شانس میاری، کسی هست که دوتا کلمه درِدل کنی، گوش بده، سرتو بفهمه... ولی آخرش، بارِ زندگی رو خودت باید به دوش بکشی. تنهای تنها... و این، هم غم‌انگیزه و هم قشنگ؛ چون یعنی داری بزرگ می‌شی.

آبی آسمانی>>>

خوشبحال ساکنان کربلا همسایه‌اند ، آن‌ بهشتی را که ما هر شب تمنا می‌کنیم .

🥺🥲میخامتش

نمی‌دانم دارم روزهایم را می‌کُشم یا روزهایم دارند مرا می‌کشند؛ در هر صورت جنایتی در حال وقوع است!

جوری که دارم ادامه میدم:

چه کسی حال ِخستگي‌مان را پرسید ؟ ..