نور؛
زندگی نامه امام زینالعابدین ع علی بن الحسین مشهور به امام سجاد و زین العابدین ،فرزند ارشد امام حسین
امام سجاد(ع) و حضرت زینب(س) بودند که نگذاشتند عاشورا به فراموشی سپرده شود. شاید بتوان گفت یکی از حساسترین مقاطع تاریخ اسلام، دوران امامت امام سجاد(ع) بود؛ دورانی که حفظ پیام عاشورا و مقابله با تحریف، رسالتی بسیار بزرگ و سرنوشتساز به شمار میرفت.
در کتاب «همرزمان حسین(ع)» به نکته مهمی اشاره شده است؛ اینکه تحریف رسانهای و تبلیغات حکومت اموی، تصویری از امام سجاد(ع) در ذهنها ساخت که ایشان را صرفاً فردی بیمار و منزوی نشان میداد. در حالی که بیماری ایشان در واقعه عاشورا، بخشی از مشیت الهی برای حفظ جان امام و تداوم امامت بود و پس از عاشورا، امام سجاد(ع) یکی از مهمترین نقشها را در زنده نگه داشتن پیام کربلا و مقابله با تحریفات ایفا کردند.
شاید یکی از اهداف این تصویرسازی، کوچک جلوه دادن کار بزرگ امام سجاد(ع) بود؛ چراکه اگر نقش واقعی ایشان در حفظ و تبیین نهضت عاشورا دیده شود، روشن میشد که کربلا با شهادت یاران امام حسین(ع) پایان نیافت؛ بلکه رسالت آن، در دوران امامت امام سجاد(ع) ادامه پیدا کرد.
1.1M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
آری از اسطوره میگویند افسانه ها
ما به چشم خویش دیدم آنچه میگویند را...
آنان که وقتشان پایان یافته،خواستار مهلت اند؛و آنان که مهلت دارند،کوتاهی میورزند..
[نهج البلاغه،حکمت ۲۸۵]
#کتاب
اگر میخواید بدونید چطور اهلبیت(ع) با او حد از بزرگواری و معرفت ، چرا دشمنانی تا این حد ظالم ،مکار و احمق داشتن و در مقابل، چرا در کنارشان یارانی بودند که تا پای جان وفادار ماندند، این کتاب میتونه خیلی کمکتون کنه.
کتاب فوق العاده ایه؛ مخصوصاً برای اینکه ریشه تفاوتِ آدمها در نوع مواجهه با اهلبیت(ع) رو بهتر بفهمید.
امام صادق علیه السلام:
مثل دنیا مانند مار است که بدن آن نرم ولی در باطن زهر کشنده دارد، عقلا از آن دوری میکنند ولی کودکان با دست خود با آنها بازی کنند.
[بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۳۱۱]
اگر کسی نفهمد که در کربلا - به تعبیر خداوند - اباعبدالله، پدر عبودیت و بندگی خدا، کشته شد، عمق مصیبت عاشورا را نمیفهمد. و اگر کسی نفهمد چرا حضرت مولا علی، ابوتراب لقب گرفته است، جایگاه ابوت و پدری حضرتش را در عالم خاک درک نمیکند و تربیت خود را از تولد تا قیامت به دست قسیم النار و الجنة نمیسپارد.
و در بستر است آن زمان که میفهمد و حسرت بر میگوید: «یا لَیتَنی کُنتُ تُراباً». ای کاش خاک بودم و تن به ابوت ابوتراب میسپردم. و چه دیر است آن زمان که به راز این کلام پیامبر پی میبرد که:
من و علی پدران این امتیم.
و چه حسرتی میکشد از اینکه از خاک تا افلاک را با علی نپیموده است. تا از آن پس، عوالم دیگر را با ابوت پیامبر، طی کند.
اساساً آن که الفبای عروج را در کلاس ابوّت علی نیاموخته، چه درکی از آن عوالم غریب و ناشناخته میتواند داشته باشد؟!
[حماسه سجادیه / جلد سوم]